Er zitten tacovlekken op mijn nieuwe spijkerbroek. Die broek kocht ik onlangs bij de COS. Dat is eigenlijk gewoon de Hennes en Mauritz, maar dan met net iets andere kleding en een zwaarder prijskaartje. Een prijskaart zeg maar, al zegt men dat geloof ik niet.

De vlekken zijn afgelopen zondag in het Zweedse geboren. Daar aten we taco’s. Of wraps. Of  wie weet hoe die meuk in Midden-Amerika eigenlijk wordt genoemd. Ik smulde dusdanig van het geimporteerde gerecht dat mijn broek nadien onder de vlekken zat. Ondertussen luisterde ik naar gesprekken in het Zweeds. Daar verstond ik geen zak van. Ik voelde me als in mijn eerste maanden in Berlijn. De volgende middag kocht ik drie boeken om mezelf in de Zweedse taal te verdiepen.

Woensdagmorgen loop ik weer van mijn huis naar het werk.

In de Sparkasse op de Grünberger Straße liggen drie zwervers hun alcoholroes uit te slapen. Ze zien er smerig en bezopen uit. Hun broeken en de rest van de vodden die om hun lijf hangen, zitten vol met vlekken die waarschijnlijk niet door lekkende taco’s zijn ontstaan. Voorheen hingen ze altijd in de Sparkasse bij de Warschauer Brücke rond. Maar daar zijn onlangs door een paar demonstranten alle vensters kapot geslagen. Dus hebben ze een andere warme plek gevonden.

In mijn kamer is het koud en klinkt het leeg. Een week moet ik nog wachten totdat Rebecca hierheen verhuist. En dat lijkt de langste week van mijn leven te worden. “Jag saknar dig” staat er op een briefje dat ze in mijn kamer heeft verstopt en dat is precies wat ik nu voel. Ondanks dat we elkaar zoveel hebben gezien de laatste tijd, zou ik nu niets lievers doen dan in het vliegtuig stappen om vanavond nog naast haar te liggen. Nog zeven nachten. Ik moet niet zo zeuren geloof ik.