Korte afstanden

Toen ik nog een menneke was, ging ik ieder zondag naar mijn oma’s toe. En omdat zondag een speciale dag was, mochten ook mijn ouders en mijn zusjes mee. Mijn ene oma woonde bij ons in het dorp en mijn andere oma op een boerderij in de polder in de buurt van de rivier de Vliet.

Oma van de Dijk werd die ene oma ook wel genoemd, omdat de boerderij waarin zij huisde onderaan een dijk gebouwd was. Daar had ze een enorme tuin met een appelboomgaard en twee enorme walnootbomen waar we altijd in klommen. Mijn andere oma heette gewoon oma Kaals. Niet vanwege de pruik die ze droeg, gewoon omdat Kaals haar achternaam was.

De trip naar de boerderij leek vroeger zo ver, als ware het een reis naar een ander land. Het zag er daar anders uit als en zelfs het dialect wat ze daar spraken, was anders dan bij ons in het dorp.

Reizen naar andere landen doe ik nog steeds heel graag. Ik ben zelfs naar een ander land verhuisd. Duitsland.. daar had oma Kaals destijds nog haar bedenkingen bij: “wat ga je daar in hemelsnaam doen?” zei de oude vrouw. “Gewoon werken oma..” Ze keek me aan en dacht waarschijnlijk dat je in Nederland toch ook gewoon kan werken. Gelijk had ze.

Inmiddels ben ik de hele wereld over gereisd. En heb ik een vriendinnetje dat zelfs in een ander land woont. Zweden.. dat vertelde ik op het laatste familiefeest, waarop mijn tante zei: “Zweden?? Dat is wel een heel eind weg!” Ik antwoorde: “Ach tante, het is maar een uurtje vliegen. Wij noemen dat een short-distance relationship.”

Short-distance leek het ook een hele tijd. En ik ben al tweemaal naar het Noorden gereisd. Het ziet er daar anders uit en ik houd van de andere taal die ze daar spreken. Iedere dag leer ik er een paar nieuwe woordjes bij.

De afgelopen twee weken woonde Rebecca bij mij in Berlijn en ik denk dat ik verwend ben geworden. Door het feit dat ze iedere avond daar was als ik thuis kwam. En we samen konden koken, kletsen en ik iedere morgen naast haar wakker werd. Iedere morgen ben ik vrolijk opgestaan.

En nu is ze terug in Zweden. En zie ik haar pas weer over drie weken. Wat opeens long-distance lijkt. Gelukkig.. gelukkig bestaat er zoiets als Skype en kan ik na mijn werk, tussen het gitaarspelen en het naar bed gaan, met haar telefoneren. Of skypen, of hoe je dat ook noemt. Het is het beste moment van de dag. En ik geloof dat ik daardoor morgenvroeg gewoon weer vrolijk op zal staan.

7 reacties op “Korte afstanden”

  1. sanneke zegt:

    En de uitkomst van je jarenlange onderzoek ‘wie is er het leukste meisje van de wereld’ is bij deze dus bekend?

  2. rudy kaals zegt:

    Absolut!!!

  3. Nicolekebolleke zegt:

    Het heeft geen fuck met dit logje te maken maar: dankjewel lieve Rudy voor je felicitatie!

  4. rudy kaals zegt:

    gerne gerne :) Hoop dat je een leuk feest hebt gehad!!

  5. Rob Alberts zegt:

    Soms zie ik mijn naaste buren nauwelijks.
    Maar zie en spreek ik mijn verre vrienden weer dagelijks.
    Afstanden zijn er om overbrugd te worden, maar soms kost dat meer moeite.
    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

  6. rudy kaals zegt:

    Hoi Rob, dank je voor je reactie. Vandaag voelde de afstand MEGA ver.. en toen we vanavond telefoneerden klopte mijn hart zo sterk alsof het uit mijn borst wilde ontsnappen om nog dichter bij haar te zijn. Zucht.. doch er is hoop. Misschien dat we elkaar deze donderdag al zien!!! Dat zou amaaaazing zijn :) groetjes uit een vrolijk Berlijn

  7. Toto zegt:

    A year ago I posted some pitcerus of me from when I was Rhino’s age to compare. Everyone who sees my baby pitcerus (or knew me as a baby) thinks he looks a lot like me. Here are some toddler-Melissa photos that kind of look like my little Rhino! The jury is still out on who Heron looks more like.

Reageer hier