Voordat ik eindelijk weer in Berlijn mocht blijven, moest ik nog even langs in Marseille om een tweedaagse training te geven. In Marseille bleek mijn koffer te zijn verloren. Dat soort dingen gebeuren vaker, maar voor mij was het de eerste keer. Hij stond nog op Schiphol, maar ze zouden hem de volgende dag naar het hotel brengen.

Als je je koffer mist, krijg je als goedmakertje een soort van goodybag. Daar zaten een kleine tandenborstel, tandpasta, een mini-deo die naar toilet rook, een kam, een schoon t-shirt en twee wattenstaafjes in. Stond ik daar in mijn hotelkamer even te springen toen ik die ontdekking deed. Dan moet je in je stinkende zomeroutfit een groep professoren uit gaan leggen hoe ze de hersenen magnetisch kunnen stimuleren, maar wel met schone oren en dat is ook wat waard lieve mensen. Twee wattenstaafjes.. ik had het niet meer.

Een van de professoren gaf me de tip om ‘s avonds in een restaurant nabij de oude haven te gaan eten. Le Bouchon Provencale of iets in die geest. Dus ik met een van de twee metro’s daar naartoe gereden.

In de ondergrondse was het smerig warm als in Barcelona. Je kon de dikke lucht zien stilstaan. Dit was geen zomerse hitte, dit was een ring minder verwijderd van de hel. Ik beelde me in hoe Satan slechts enkele etages beneden ons dikke sigaren rookte en worsten braadde in de eeuwige vlammen. Ik dacht een tijdje aan Dante en hoe in zijn tijd de hel als een extreem koude plaats werd voorgesteld. Als ik mocht kiezen, kreeg Dante’s hel de voorkeur.

Er zaten mensen in de metro, maar ik negeerde ze. Ze leken met weinig moeite hetzelfde te doen.

Op het terras voor het restaurant zaten enkele koppeltjes. Gebronsde vrouwen naast hun oude sugar daddy. De meeste van die oude kerels droegen schoenen zonder sokken. Hoe krijgen ze dat voor elkaar? Als ik geen sokken draag, ruiken mijn voeten naar Zwitserse kaas. Eigenlijk houd ik van Zwitserse kaas, dacht ik. Ik bood mijn excuses aan aan de Zwitserse kaasmakers en bestelde wat te eten.

Zoals wel vaker kwamen ze kort daarna het voedsel brengen. Het eerste restaurant waar ze vergeten mijn eten te brengen, moet ik nog ontdekken. Waar je de bediening navraagt waar het eten blijft en ze in een hysterisch gekrijs uitbarsten, dan plotseling stoppen, negentig graden omdraaien en met een moonwalk naar de volgende tafel vertrekken.

De wereld is te voorspelbaar.

Ik zag een familie langs de haven lopen. Een vader, Johan 45, die plande wat te gaan doen tijdens zijn mid-life crisis, vergezeld door zijn vrouw, Maartje 38, die zich afvroeg wanneer hij voor het laatst haar hand had vastgehouden en waarom hij daarmee gestopt was. Ze gaapten naar jachten die ze nooit zouden kunnen betalen. Hun kinderen volgden een paar meter achter va en moe. Sloffend. Je kond hun miserie voelen. Hoe ze hun zonverbrande lichamen door een saaie zomervakantie sleepten in een stad die ze over tien jaar waarschijnlijk niet meer kunnen herinneren.

Er kwamen twee zigeuners voor het terras spelen. Een deuntje dat men binnen enkele seconden als de Lambada herkende. Ik spuugde mijn eten (Andouillette) dat me toch al niet zo beviel op mijn bord, betaalde en rende terug naar het hotel. Ik was moe. Moe om telkens weer de beleefde vreemdeling te spelen. Moe van small talk over waar ik vandaan kom en hoe het weer daar zo is. Ik miste een kompaan. Ik denk dat ik met name mijn vrienden miste.