Het hotel waar ik deze week verblijf, bevindt zich aan de Robertson Quay. Downtown Singapore that is. Aan de hoge dichtheid van gepeupel in pak, zou je kunnen stellen dat er aardig wat grote bedrijven in deze omgeving liggen. Van de andere kant stikt het hier van de enorme kantoorcomplexen dus dat je veel zakenvolk tegenkomt is niets bijzonders.

In de nabijheid van de kade zijn twee McDonalds, twee Starbucks en een Subway te vinden. Na werktijd zitten er groepjes jonge vrouwen voor de Starbucks het schuim van hun koffie te lepelen. Een wereldwijd fenomeen. Het meest opvallend zijn de vele restaurants met Italiaanse “specialiteiten” als pizza en pasta en de modern ingerichte wijnbarretjes. Daar zit de Singayup na zessen te borrelen.

Voor het diner heb ik de afgelopen dagen meer authentische tenten opgezocht. Waar het eten met chopsticks naar binnen wordt geslurpt. Ik twijfel nog of ik het mijn ouders kwalijk moet nemen dat ze me deze aziatische tafelmanieren nooit bij hebben gebracht. Dat ze in India met de handen eten om te voelen of de consistentie van de rijst in orde is, kan ik nog begrijpen, maar waarom zou je met een rijstgerecht in stokgevecht gaan als je het ook makkelijk naar binnen kunt lepelen??

Het valt niet mee de Brabantse klei van me af te schudden..

Ter afsluiting een anektode uit het Hong-Kong restaurant om de hoek: gisteren kwamen er twee bejaarde Engelse stelletjes binnengesjokt. Een der grijsaards vroeg direct bij binnenkomst aan de serveerster wat voor vis er geserveerd werd. Het meisje begonnen gebarend een verhaal over hoe de vis gevangen en gefileerd werd en vervolgens in een wok wordt gekookt, gestoomd, gestoofd, gebakken of gefrituurd. De Engelsman schudde met zijn inmiddels rood aangelopen hoofd en herhaalde zijn vraag: “wat voor vis heppie!!??” Het meisje knikte vriendelijke het hoofd, deelde de menukaarten uit en liep glimlachend naar de volgende tafel. Op de achtergrond liet een Chinees keihard een boer.