Er glinstert neonlicht over de Singapre river. Turquoise als ik het goed heb. Tien jaar geleden wist ik niets van het bestaan van deze kleur, maar het bleek de dispuutskleur van l’Attaque Attique, een damesdispuut dat op dinsdagavonden altijd bij me aan de bar hing. Gisteravond hing ik zelf aan de bar. Of eigenlijk was het zo’n ronde staantafel, u kent ze wel uit kroegen en andere etablissementen waar bier getapt wordt. Daar hing ik aldus met drie Duitsers om de WK finale te bekijken. “En waren ze dan wel voor Nederland?” Natuurljik waren ze voor Oranje. De Duitsers haten Spanje.

Persoonlijk vind ik Spanje best okay. Het land, de mensen, het eten en de muziek. Laten we het de komende twee jaar gewoon niet over voetbal hebben. Dat hebben we de afgelopen weken wel genoeg gedaan. Ik was gisteren blij dat het voorbij is. Opeens was iedereen een voetbal-analyticus. Nu kan de bakker voortaan weer gewoon zijn broodjes bakken, taxi-chauffeurs vertellen over hun afgebroken studies en de boeren klagen weer over het weer.

Vandaag ben ik hier voor het eerst met de metro gereden. Richting het Singapore Art Museum. Stampvol was de metro niet, maar er zaten mensen in. De meesten van hen zaten erbij alsof zojuist hun cavia Snuffie overleden was. “Maar Snuffie is niet dood,” riep ik naar mijn medereizigers, “hij leeft verder in onze gedachten,” vervolgde ik en bij het woord gedachten wees ik naar mijn hiel.

Ongebrip viel mij ten deel..

Thans zit ik aan een van de vele restaurants aan de Singapore River. Ik koos dit lokaal, omdat ze hun eigen bier brouwen. Aan de kade danst een klein Chinees meisje over de blauwe lichtjes. Ze draagt een roze shirtje en een zwart met wit gestipte broek. Zoals zovele Aziatische meisjes heeft ze een volle donkere pony. Dat schijnt al jaren in te zijn. Ze lacht en vertelt en danst en springt en als ze klaar is, wordt het stiller langs het riviertje. Op de achtergrond varen gemoedelijke enkele rondvaarboten voorbij. Ik vang gesprekken op van Engelsen die naast me zitten en de krekels zingen ongestoord hun nachtlied. In de hemel is zojuist de laatste wolkenflard verdampt of achter een hoog kantoorgebouw gekropen.