Op weg naar Clarke Quay staat een fietstaxi naast de Singapore River geparkeerd. De fiets staat voor de tunnel die onder Clemenceau Avenue richting het eergenoemde centrum van vergenoegen voert. De “taxichauffeur” ligt half op het karretje dat hij de hele dag achter zich aan trekt. Zijn dikgespierde kuiten hangen over de railing van het hekje dat ons ervan weerhoudt een spontane duik in het kleine riviertje te nemen. Zijn petje heeft hij over de ogen geschoven. De man ziet er extreem ontspannen uit. Of extreem uitgeput. Het is moeilijk om iemand in te schatten als je hem nog niet kent.

Bij de ingang van de tunnel hangt een bord dat fietsen in de tunnel verbiedt. Er staat een boete van duizend dollar op. In de verte krabben hoge gebouwen aan paddestoelachtige wolken. Gisteravond hing er een gigantisch aambeeld in de hemel. Voor de kust lagen tientallen lege vrachtschepen voor anker. Op het vliegveld hoosde het. Ik zag onze koffers nat regenen en wist dat ik in Singapore was.

‘s Avonds of eigenlijk ‘s nachts ben ik in Clarke Quay voetbal gaan kijken. Het viel me voor het eerst op wat voor bedorven oord dat eigenlijk is. Overal lopen bezopen toeristen. Engelse expats met vette roodverbrande nekken dartelen er rond met Aziatische postituées aan hun zijde, maar het meest raakte me nog de laveloosheid der Singaporiaanse jeugd. Bij aankomst stonden reeds enkelen hun noodlesoup uit te hoesten en bij vertrek lagen er zelfs roerloos op de bodem met om hen heen enkele politieagenten, die probeerden hen weer bij bewustzijn te brengen.

Bezorgdheid en walging.. ergens deed het me aan Stratumseind denken.

Alles hier is op consumptie en carrière gericht. Een bepaalde roodharige bakker in een ander land houdt op zondag zijn bakkerij gesloten, omdat het voor hem een heilige dag is. Ik begrijp de bakker, maar ondertussen zit ik hier wel op zondag in een lunchroom in een van de vele shoppingmalls te schrijven.

Tegenover het winkelcentrum ligt een park met planten en bomen en vogels die me tijdens dit inmiddels derde bezoek steeds vertrouwder voorkomen. Het lijkt me een rustgevend park, iedereen is immers in het kunstmatig gekoelde winkelcentrum. Het park is een plek waar men doorheen wandelt en alleen met zijn gedachten is. En daardoor in het midden van zijn bestaan. Het is een heilige plek. Het is een heilige dag.. enfin, wat doe ik hier eigenlijk nog?