De afgelopen week was ik in Nederland. In Amsterdam om precies te zijn. Daar heb ik gewerkt en tweemaal in Utrecht met Snaer en co een voetbalwedstrijd gekeken. Dat was uitbundig. De straten stonden bol van hossende oranje massa’s. Er sprongen mensen in de gracht enzo.

Gisteravond ben ik terug in Berlijn gekomen. Daar knalde de zomer door de straten en wilde ik meteen op stap. Ik eindigde in het doolhof van het RAW complex. Op zoek naar een zestigjarige muzikant die ik in de trein had leren kennen. Ik vond hem niet. Wel was er een open bühne, waar ik na veel aandringen van vrienden op geklommen ben.

En nerveus dat ik was. Ik had nog nooit zo voor een groep van luisterende mensen gespeeld. Een publiek noemen ze dat geloof ik. Op straat ja.. of aan het kanaal in Kreuzberg.. daar had ik met Goran al vaker zitten spelen. Maar een echt bühne. Doodeng vond ik het!

Ik wist niet waar ik kijken moest, maar toen ik uiteindelijk op het podium zat en de eerste noten speelde, spoelde er een rustgevende golf over me heen. Ik speelde een Bulerias en een Rumba en merkte hoeveel ik het afgelopen jaar geleerd heb. Hoe zeker ik me voelde met die gitaar in de hand. Ik werd begeleid door een gast op mondharmonica en een meisje op percussie. We speelden zonder van te voren iets af te hebben gesproken. We keken en luisterden naar elkaar en volgende elkaars bewegingen. Tijdens het tweede nummer stonden er wat mensen op. Doch niet omdat ze weg wilde lopen, maar omdat ze begonnen te dansen. Toen we klaar waren met spelen klonk er gejuich en applaus en wist ik dat het goed was zo.