Het is bijna een betovering. Alsof er iemand een magisch poeder over me uitgeblazen heeft. Weken was ik melancholisch en zag ik achter elke wolk die me achtervolgde de kwade aard. Deze weken waren een aanschakeling van schaduwloze dagen. Grijs was de kleur van stad zoals ik haar achterliet en grijs is de stad ook lang gebleven.

Barcelona zal wel iets veranderd hebben.

Ik kreeg weer zin om veel te schrijven en loop weer glimlachend naar mijn werk. Naar de hemel lach ik af en toe. Omdat ik weet dat zij daar ook naar lacht. Ik voel me ontspannen en voldaan als aan het einde van een mooie dag.

Toen ik vanavond vanuit Prenzlauer Berg naar Friedrichshain fietste, proefde ik het zout op mijn lippen en op mijn armen stonden sproeten. Ik voelde hoe de wind door mijn haren woelde en mijn gezicht kuste en zag hoe diezelfde wind de zwaluwen, of Mauersegler zoals ze hier heten, de hoogte in blies, waarna ze zich krijsend naar beneden lieten gieren.

Mijn oude huisgenootje Maria is langsgekomen en vertelde dat haar zoontje zoveel lacht en vrolijk is. Het klopt. Ik heb hem gezien. Het is een mooi menneke. Ik hoor haar ‘s avonds voor hem zingen en als ze piano spelen kon, dan zou ze de mooiste slaapliederen ter wereld spelen. Ze zegt: al zou het jong de hele kamer onder kotsen en het balkon erbij.. het blijft het liefste zoontje van de wereld. Dat soort dingen kan ik weer om lachen.

Wees gegroet Maria, gij zijt de gezegende onder de vrouwen. De zomer is neergezegen in mijn gedachten. Ik ben de grijze dagen vergeten en godzijdank de grijze dagen mij.