Moonwalk in mijn slokdarm
Op zaterdagavond wordt gezopen in Friedrichshain. En op zondagmorgen wordt er uitgeslapen. Na de traditionele zondagsbrunch stroomt half Friedrichshain naar het Stralauer schiereiland voor een zondagse fiets- of wandeltocht. De andere helft ligt dan nog in zijn bed de zaterdagavondroes uit te slapen.
Ik ben er vroeg op uit getrokken.
In de schaduw van twee enorme populieren liggen enkele mensen in het gras naar een plafond van bladeren te staren. Anderen bevinden zich aan het verkoelende water van de Spree waar de golven zachtjes tegen de waterkant klotsen. Er varen twee meisjes op waterfietsen voorbij. In een roeiboot probeert een jongen indruk te maken op zijn misschien wel toekomstige vriendin.
Aan het water schrijf ik een brief aan vriendin Anne, wiens moeder voor de tweede keer borstkanker heeft. Ik denk terug aan onze ontmoeting afgelopen winter waarin haar moeder trots vertelde dat ze “er weer twee heeft”. Twee hele borsten waarin zich inmiddels weer een nieuwe kanker heeft gevestigd. De hele ellende weer van voor af aan.
Vorige week is de vrouw van schoolvriend Bart begraven. Ze stierf aan kanker. Ook hem schreef ik een brief met herinneringen. Hoe we met zijn toenmalige vriendin konden zuipen als popsterren. Dat ik hoop dat hun prachtige dochter een deel van haar mooie karakter mee zal krijgen. En dat ik in gedachten bij hem was.
Dat soort dingen dacht ik terwijl de zon over het water fonkelde en er in een Biergarten aan de overkant mensen pullen bier en curryworsten consumeerden en stonden te hossen op slechte Schlagermuziek. Kort na twee kwamen de eerste voetbalsupporters voorbij gevuvuzelaad. Mijn brunch begon langzaam anti-peristaltische bewegingen te vertonen. Een soort van moonwalk in mijn slokdarm.
Slechte Schlagermuziek.. dat is een pleonasme geloof ik. Volgens mij kan ik maar beter stoppen.
om 07:06
Jee, dat nieuws doet me schrikken.. wat erg.
om 08:47
Ja dat was ook mijn reactie Rachelle.. ik was wel op de hoogte van het feit dat Esther alweer kanker had en dat de artsen haar opgegeven hadden, maar toch.. verschrikkelijk.
om 09:41
Een schoolvriend, dan moet Bart nog erg jong zijn om al weduwnaar te zijn, hun dochter erg jong om haar moeder te verliezen. Wat verdrietig.
En och, moeders met borstkanker… de mijne was 29 toen haar gevecht tegen de borstkanker begon. De 25-jarige strijd tegen de kanker. Niet gemakkelijk, maar hé, die 25 jaar hebben we wel als bonustijd gehad. Ik hoop voor de moeder van Anne dat ze ook de kans krijgt de tijd te rekken.
om 14:03
Ja, dat is zeker verdrietig. Bart is even oud als ik.. misschien een jaartje ouder. Zijn dochter is volgens mij in oktober 2009 geboren.
Annes moeder is er altijd vrolijk en positief onder gebleven.. maar zo’n tweede keer is wel beangstigend.
om 14:04
ow.. hoe is jouw moeder eronder?
om 18:32
Vroeg je dat laatste aan mij, Rudy? Nou ja, mijn moeder is er erg goed onder. Van dat rotlijf af, nog dichtbij mij, alleen kan ik haar niet meer zien. Ze overleed een half jaar nadat Jip geboren werd.
om 21:08
owjee.. dat wist ik niet.. sorry.
om 00:25
Nee joh, geen owjee of sorry, je had toch gewoon een meelevende vraag gesteld?’t Is al heel wat jaren geleden inmiddels en het belangrijkste, ik meende wat ik zei: ze is voor mijn gevoel (en dat van mijn kinderen) nog steeds dicht bij. 25 jaar vechten was wel genoeg.
om 01:37
Hm. Naar. Hebben we hier net de moeder van het ene vriendinnetje begraven nadat ze was overleden aan borstkanker, komt een ander vriendinnetje met het nieuws dat haar moeder borstkanker heeft.. Van dat soort nieuws ga je inderdaad moonwalken. In je darmen.