Het was licht in de kamer. Een zonnestraal was door een spleet in de gordijnen naar het bed gekropen waar het licht van de morgenstond mij over mijn bol aaide. Buiten waren enkele vogels met hun zomers gezang begonnen. Verder viel er niets te horen.

‘s Nachts zwalken hier bezopen idioten door de straat die je uit je slaap schreeuwen of zingen: “EURE KINDER SIND SCHEISSE!! EURE KINDER SIND SCHEISSE!!” en dat dan de hele Weichselstraße lang zodat ze zeker zijn dat men zich op zondagmorgen bij een koffie met croissantje afvraagt of die kids daadwerkelijk kacke sind… Nee! Mijn kinderen zijn gar nicht scheisse. Er zijn helemaal geen kids. Ik weet niet wat erger is.

Kort na acht neem ik de Eurocity naar Dresden Hauptbahnhof en vandaar met de tram naar een stadsdeel in Dresden waar ik nog nooit geweest ben. Ik ontbijt er met Marie, die me nu al bijna een jaar de prachtigste brieven stuurt en die er uitzag alsof ze flink op stap geweest. “Ik ben flink op stap geweest,” zegt ze terwijl ze een croissantje in de koffie doopt. “Dat is geen probleem lieve Marie. Zeg wat ik je nog wilde vragen, zijn onze kinderen eigenlijk scheisse??” antwoord ik. “Waar heb je het in godsnaam over, rare jongen?” “…euhm…. laat maar Marie.. dat was de vorige alinea.”

We ontbeten en ik speelde gitaar en ze vertelde over de jongen waar ze al drie jaar een affaire mee heeft, over zijn vriendin die hij nog altijd niet voor haar verlaten heeft en het verdriet dat daar mee samen hangt. Ik luisterde en probeerde af en toe wat verstandigs te zeggen. Ik geloof niet dat dat echt lukte.

‘s Middags en het begin van de avond verbrachten we met Jan en Franzi op het straatfestival “Bunte Republik Neustadt”. “Nounou, bont hier..” zei ik tegen Marie.. en Marie moest lachen, maar na die lach zag ik direct de treurnis weer terug in haar gezicht kruipen. Het dieptepunt van de avond was toen we voor een podium stonden in de straat van haar grote liefde. Ik probeerde haar nog af te leiden met flauwe grapjes.. doch tevergeefs. Het arme kind was ontroostbaar en bij het afscheid wilde ik haar het liefst een jas van knuffels geven die ze zou kunnen dragen wanneer het hele gebeuren zo zinloos lijkt.

Op maandagavond renden Jan en Franzi de trein naar Berlijn achterna. Daarbij heftig zwaaiend en kushandjes gevend. Drama puur. Ik kon niet stoppen met lachen. In trein schreef ik direct een mail met de volgende tekst: “De hemel is zo mooi op deze langste dag van het jaar. Het is blauw zoals het hoort te zijn in de zomer en zelfs de paar wolken zien er prachtig uit alsof ze zelf lijken te genieten van dit weer. Het land tussen Dresden en Berlijn is bijna vlak en het zonlicht verandert langzaam in oranje over een langzaam en bijna eindeloos panorama. De trein sist door groene tunnels van eiken en lindes. Ik houd van treinen ”

Deze week ben ik eindelijk wat van de zomer beginnen merken. En dat onze kinderen dan scheisse zijn, neem ik maar voor lief.