In de vertrekhal van Zürich Airport zitten mensen naar een voetbalwedstrijd op tv te kijken. Ik kijk de andere kant op richting het raam. Achter het vensterglas ligt in de verte een donkere heuvel die door laaghangende asgrijze wolken wordt bedekt. De grafietkleurige bult heeft de vorm van de rug van een walvis. Op de loopbruggen die aan de vertrekhal hangen vallen druppels neer. Hemels vocht als werd het uitgespoten door de walvis die verderop een grijze oceaan doorkruist.

Als we tussen Zürich en Berlijn vliegen zit ik wederom aan het venster. Op korte vluchten zit ik meestal langs het raam. Gangplaatsen zijn ideaal voor lange vluchten, omdat je je benen uit kunt strekken. Op een stoel in het midden voel je je gevangen. Opgesloten tussen twee personen die je meestal niet zelf uitgekozen hebt. Soms ruiken ze naar zweet of alcohol en dan weer eten ze ongemanierd of snurken ze luid. Veel liever zit ik aldus waar ik naar wolken schouwen kan. Wolken die op die hoogte geen grijstinten kennen. Wit zoals men een hemel verwacht.

Om iets na zeven ‘s avonds land ik in Berlijn..

“Hier is alles bij het oude gebleven,” zegt de taxichauffeur. Ik lach tevreden naar de man die me met deze boodschap gelukkig maakt. Van al het dienstverlenende personeel dat ik tijden mijn reizen tegenkom, zijn taxichauffeurs de favorieten. Vaak hebben ze een interessante studie afgebroken of weten veel over de omgeving te vertellen. Heel af en toe is er een die niet wil spreken en dan gebeurt dat ook niet. Die ongehuicheldheid waardeer ik.

Thuis neem ik op het balkon mijn gitaar in de handen. Voorzichtig fonkelen de eerste sterrenjuwelen van de hemel op de daken en de mensenlege straten neer. Hier zit ik weer op het balkon en speel een Soléa.

“Rollercoaster” licht het op mijn telefoon als ik midden in de nacht een bericht uit barcelona ontvang. Hetzelfde woord schreef ik een aantal dagen terug en ik weet wat ze bedoelt. Ik draai me om en fluister zacht: “Rest now weary head, you will get well soon.”