God in Frankrijk

Direct na mijn aankomst in Lyon word ik door een regenbui omarmd. De afgelopen weken werd ik iedere week ergens anders heen gestuurd, maar de lage druk gebieden volgden me door stad en land. Het hemelsvocht, echter, kan me niet treurig stemmen.. in tegenstelling, het geeft me haast het gevoel dat ik thuis ben. Als de natte neus van een trouwe hond die aan mijn zijde loopt.

In Lyon word ik op sleeptouw genomen door Jacques, onze vertegenwoordig in Frankrijk. Jacques is een veteraan in het vak en kent alle grootheden der neurofysiologie, hun beeldschone vrouwen en de voornamen van hun kinderen. Jacques woont in Cannes en ik weet niet of dat een oord is waar levensgenieters samentrekken, maar zo heb ik me dat altijd voorgesteld. Hij neemt me mee naar kleine restaurants, bistro’s, brasseries en weet ik hoe je een vreetschuur nog meer kunt noemen. Daar moet ik van alles proeven. De wijnen, de kazen en de beste gerechten der wereld, want “nergens is de keuken zo goed als hier”.

Met fonkelende ogen worden flessen wijn besteld. “Een nieuwe gang, een nieuwe fles,” en hij buldert hij van hat lachen. Jacques verrichte daden groeien gelijk op met de door hem geslokte glazen en ook de poel der bekenden, de kudde van aanbidders, lijkt oneindig uit de deinen. Fabuleus en machtig zijn de verhalen en ik zie hoe de vele zakendiners, de vele flessen wijn bijdroegen aan een ietwat corpulente gestalte, een levercirrose en een hartinfarct.

“En dit is een eau-de-vie,” spreekt hij tot ons. “Daarvan zul je krankzinnig van worden als je er teveel van drinkt.. en uiteindelijk sterven.” Doch het levenswater zal gedronken worden. En het zweet parelt op zijn voorhoofd en zijn bovenlip. “God zweet,” denk ik bij mezelf en ik sprak een Onze Vader voor vergeving van de God in Frankrijk en dat hij niet al te krankzinnig ten onder zal gaan.

In mijn hotelkamer aangekomen stuur ik enkele zinnen naar Barcelona en herlees ik de woorden die ik reeds ontving. Buiten begint de regen zachtjes tegen het venster te tikken. Met een glimlach op mijn gezicht val ik in slaap.

6 reacties op “God in Frankrijk”

  1. Quirk zegt:

    Ah, dus ‘ik wil verdwijnen’ betekent bij jou gewoon: ‘ik schrijf meer dan ooit?’.
    Vind ik niet erg hoor, in tegendeel!
    Stuk voor stuk mooie stukken.

  2. sanneke zegt:

    Een regen van stukjes daalt op ons neer vanuit Rudy’s zolderkamertje. Fijn, ik kan regen soms ook best waarderen.

  3. rudy kaals zegt:

    Dank je quirk! Dat verdwijnen sloeg meer op accounts als myspace, lastfm, hyves, facebook.. et cetera. Mijn blog is het lief dat ik trouw zal blijven, weest niet bang ;)
    Sanneke, heerlijk he regen! Toch was ik blij zojuist in Berlijn te landen en wat stralen zon mee te pakken.

  4. Quirk zegt:

    Thank god Rudy!
    Kan ik eindelijk weer ontspannen. ;)

  5. Nicolekebolleke zegt:

    Mooi stukje.
    Doet t goed bij mijn cappuccino en plakje ontbijtkoek.

  6. rudy kaals zegt:

    Merci bien! Ow en ik vind ontbijtkoek
    lekker! Dat mis ik soms wel..

Reageer hier