In een zandperkje onder een linde in de Libauer Straße flappert een mus met zijn vleugels door het zand. Waarom dat hij dat doet, kan ik niet geheel begrijpen. Misschien is het een schizofrene mus en denkt hij dat hij aan de rand van een zomerfontein zijn veren aan het wassen is. Er is overal wel een verklaring voor. We hoeven het eigenlijk ook niet allemaal te weten, fluister ik en ik knipoog naar mijn gevederde vriend.

Dus..

De afgelopen dagen waren mijn oude huisgenoot Jan en zijn goedlachse vriendin Franzi op bezoek. Vanuit Dresden naar Berlijn getogen om met volle teugen te genieten van een zomers weekend. We wandelden door Friedrichshain en kletsten uren over alles wat we hadden beleefd en nog wilde beleven. We aten wat en dronken als dagafsluiter een Mexikaner in de Feuermelder. Dat deden we twee jaar geleden ook altijd. Het leven is ongecompliceerd met Jan en Franzi om me heen.

Vanmiddag vertrek ik naar Lyon voor alweer de volgende conferentie. Het voelt stom om na zo’n fijn weekend alweer mijn huis te moeten verlaten. Als je zoveel onderweg bent, ga je de domste dingen missen. Het lawaai van de auto’s en de trams. De stank van de haarspray van mijn huisgenootje Jana. De stinklelijke grauwe DDR gevel van het huis waarin ik woon. En schizofrene mussen in een zandperkje onder een linde.