Vandaag heb ik een vrije dag genomen. Ik dacht dat ik hem wel kon gebruiken om bij te komen van het Immergut festival. Ik werd vanochtend om vijf uur wakker van mijn huisgenootje die vanwege een praktikum sinds kort vroeg op moet staan. Toen ik de keuken inliep om een kop thee te zetten, schilde ze twee appels en leek mij daarbij compleet te negeren, waar ik begrip voor had. Met mijn kop thee ben ik terug in bed gekropen. Om een uur ‘s middags heb ik de gordijnen open gedaan en stelde vast dat ik ze beter dicht had kunnen laten.

Het miezert al de hele dag hier in Berlijn. Het is typisch weer waarover ik naar huis zal schrijven.

Afgelopen zaterdag won een Duitse het Eurovision songfestival. Lena heet ze en ze is pas negentien lentes jong. Tijdens een persconferentie vroeg iemand of ze zich na haar overwinning nu nog iets weet te wensen. Lena antwoorde dat ze vooral gezond en gelukkig en vrolijk wil blijven. En zo ziet ze er ook uit. Lena van negentien. Het zou zo een van mijn vriendinnetjes kunnen zijn. Ik walg er nu al van.

Vandaag dacht ik me dat er dit jaar niets meer is waar ik naar uit kan kijken, maar dat is niet helemaal waar. Volgende week werk ik de hele week in Barcelona en aanstaande vrijdag tref ik voor de tweede keer Seraina. Ik zal u echter niet teveel vervelen met een lyrisch stukje over ogen als gezichten zo groot en onbegrijpelijke stadswandelingen et cetera..

Een volgende keer misschien.

Ik begin langzaam afscheid te nemen van mijn digitale leven. Hier en daar worden wat internetprofielen verwijderd en ook op mijn blog wordt het steeds stiller. Het is wel prima zo. Meer nog dan ooit voel ik de behoefte om op papier te schrijven. Vandaag ontving ik een brief uit Parijs. Anne schreef dat ze mijn bezoek heel gezellig en heerlijk spontaan had gevonden en dat haar moeder nu weer kanker heeft en de hele medische mallemolen weer opnieuw begint te draaien. Opeens besefte ik dat het helemaal geen zin heeft om de hele dag lethargisch naar de miezerregen te zitten staren.

Op de radio vertelde iemand van de sterrenwacht dat Berlijn gemiddeld vijftig zonnige dagen per jaar heeft en dat vond ik vreemd, want het leken er altijd veel meer. Vijftig dagen zon slechts? Daar heb ik dit jaar dan al de helft van gemist. Maar ze zullen wel weer komen. Die goede oude zonnige dagen. En ik zal u erover berichten. Op welke manier dan ook. Een volgende keer misschien.