Vanmorgen werd ik wakker na een nacht waarin ik rare dingen had gedroomd. Niet dat ik ooit iets normaals heb gedroomd. Dat doet u waarschijnlijk ook niet. U zou raar staan te kijken nadat u droomde dat u de Albert Heijn binnenstapte, een pond tomaten afwoog, nog wat aardappels of WC papier in het mandje legde en daarna het geboodschap netjes bij het kassameisje afrekende. Ja. Bij zo een droom zou ik in mijn bed pissen van de angst.

Maar goed. Ik werd maar weer eens wakker en opende de luiken voor het vensterraam. In een hotelkamer in Lissabon that was. Want daar verblijf ik deze week. En het is wonder wonder schoon.

Het licht dat mij heden morgen begroette en de blauwe lucht, ueberhaupt een blauwe hemel, en het gejammer van meeuwen die door de hemel gleden, al dat, en de ontspannen mentaliteit van de mensen waarmee ik samenwerkte, maakt deze trip tot een vakantie.

In de kleine steegjes dronken we ginjinha die we in nog kleinere barretjes bestelden. We gingen uren lunchen en aten vis en krab en alles wat de zee te bieden heeft. Op de pleintjes luisterden we naar gitaristen of naar een groepje portugese muzikanten. Waar iedereen met een heel klein plastic bekertje ginjinha in zijn handen stond te genieten. En de mensen elkaar aankeken of aanstootten, omdat de muziek zo traumhaft mooi was. En ik kippenvel en daarna tranen in mijn ogen kreeg.

Omdat het simpelweg geweldig is. In Portugal. Of Frankrijk. Nederland. Berlijn. En binnenkort in Stockholm. Mijn leven is aaneenschakeling van hoogtepunten. En in de tussentijd ben ik depressief. Het is waarschijnlijk goed dat de hoogtepunten haast naadloos op eenander volgen. Blues en kommer zijn verleden tijd.

Op hoek van de straat begint zojuist een jongen iets van Stevie Ray Vaughan te spelen. Toeval bestaat niet. Ingela C. noemt zoiets synchroniciteit. Wat doe ik hier nog in dit internetcafe? Tot gauw lieve lezers. Ik schrijf te weinig… es tut mir leid. Doch huil niet, het is niet belangrijk. Dans verder en blijf dronken. Adee!