Vredig verder lopen
Het is zaterdagmiddag en onder een ijzige hemel lopen we naar de supermarkt. In mijn linkerhand draag ik een lege krat bier. In mijn rechterhand de jouwe. Je hand voelt warm. Waarschijnlijk omdat de mijne zo enorm koud is. Je blijft hem desondanks kalm vasthouden. Zo zou ik uren kunnen lopen.
Op het Traveplatz is een menneke afgestoken vuurpijlen aan het verzamelen. Dat deed ik vroeger ook weleens. Met name op nieuwjaarsdag of op de dag erna.
Bij de supermarkt staat een bedelaar. Voor hem ligt zijn hond die sinds een paar weken een soort van jasje draagt. De hond kijkt zielig. De bedelaar ook. Eigenlijk is het een krantenverkoper. Ik geef hem meestal de euro van de winkelwagen. En het krantje hoef ik dan niet. Ik ben een jaar geleden gestopt met het lezen van de krant.
Als ik bij hem wegloop, vraag ik me af of hij dat jammer vindt. Misschien heeft hij wel aan het krantje meegewerkt en is hij best wel trots op wat er in staat. Die gedachte stemt me ineens heel treurig. Ik denk dat ik de volgende keer toch het krantje maar meeneem.
Pas als we door het rare oranje draaideurtje van de supermarkt lopen, laat je me mijn hand los.
We zoeken samen de weekendboodschappen uit en op de een of andere manier word ik daar enorm rustig van. Overal vinden we iets moois of lekkers. Door de gangen hobbelen nors kijkende vaders achter sjachrijnige moeders achter krijsende kinderen. Je lijkt je er niet aan te storen.
“Het is alweer donker geworden,” zeg je wanneer we naar buiten stappen. Inderdaad. Alweer een middag voorbijgevlogen. En dat vliegen voelde heerlijk.
De bedelaar is naar huis gegaan en dat is ook waar wij heen lopen. Naar ons huis. Ik weet niet eens of de bedelaar wel een huis heeft. Bij die gedachte kan ik niet meer treurig worden, want ik zie je stralen en de rust en energie waarmee je het nieuwe jaar begonnen bent. Zo zou ik uren kunnen lopen.
om 11:47
Als dit de aftrap van tweeduizend tien is – en dat is ‘t, tenzij we de lustopwekkende nieuwjaarswens van gisteren als zodanig kwalificeren – kan ik me verheugen op de komende twaalf maanden. Petje af en diepe buiging, jongen. Ondanks je jeugdige leeftijd.
om 12:50
Smullen, liefde! Fijn, kalm middagtafereel.
om 15:34
Pas maar op: liefde, liefde, straks wil je niet anders meer en vliegen al je dagen zo.
‘t Is zeer verslavend. Voor je het weet ben je een paar kinderen en een tiental jaren verder, maar met een beetje mazzel ben je dan nog steeds zo gek op je liefje als nu en niet te vergeten nooit nors tijdens het boodschappen doen. Zeg maar, zoals mijn liefje.
om 19:38
@René: Dat doet me deugd. De aftrap voelt ook gewoon heerlijk!
@Impa: Ik ben volledig ontspannen. Daar smul ik ook wel van.
@Sanneke: Ik zie geen reden waarom ik me voor deze “verslaving” zou moeten hoeden.. Jouw situatie klinkt super. Doen jullie ook nog altijd samen boodschappen?
om 20:13
Nee, ik zou me er ook niet voor hoeden als ik jou was, maar me er volop indompelen.
Als we de kans krijgen doen we samen de boodschappen. Want daar houden we van. Of we staan midden in de nacht in de sneeuw te zoenen. Want daar houden we ook van. Leve de liefde!
om 23:37
Aaaah…zo kom ik 2010 wel door!
om 14:46
Hand in hand 2010 in slenteren en dan ook nog met boodschappen doen. Kan het mooier? Ik vind van niet. Meer, meer, ik wil meer!
om 15:53
Meer van dit soort.
Heerlijk!!!
om 21:07
Weinig dingen zijn zo romantisch als samen boodschappen doen. Zo gewoon eigenlijk, maar toch… maar toch…
om 09:26
Ik kan het me voorstellen dat je zo uren zou kunnen verder lopen…
Velen met je mee denk ik;)