Vlaanderen, O Vlaanderen
In Wallonië was ik, de titel deed het al bijna vermoeden. In de studentenstad Louvain-la-Neuve om heel precies te zijn. Het was er koud daar in het nieuwe (franstalige) Leuven. In Bruxelles-Midi stapte ik op een boemeltreintje dat in ieder dorpje waar een perron of iets dergelijks lag halt hield en van waaruit ik een winters landschap, dat mij reeds op een barre kilte voorbereidde, aanschouwde. Ik werd door twee psychologes naar hun laboratorium gebracht. Daar werkten we. De ene psychologe kwam uit Amerika. De andere uit Cuba. Ze deelden een kantoortje. In een aftands universiteitsgebouwtje in Walloniè. Het zal niemand verwonderen dat ik dat tamelijk curieus vond. ´s Avonds nam de Amerikaanse me uit eten in Bruxelles. Dat was allemaal niet verkeerd.
Maar het blijft werk..
De twee dagen daarvoor was ik in Gent. Ook wel Hermanbrusselmansville genoemd. Door mij tenminste. Ik weet niet hoe de Gentenaeren er zelf over denken. Herman kon ik echter nergens vinden. Het was okay. We hadden elkaar een jaar of twee terug al eens gesproken en we zagen geen noodzaak telefoonnummers of adressen uit te wisselen. Dat noem ik ware vriendschap. Er op vertrouwen dat je elkaar in de toekomst wel weer tegen zult komen. En wanneer dit niet het geval is, dit de vriendschap niet ontbindt. Allez, genoeg pseudo-Quatsch. Ik heb de schrijver niet gevonden en hij mij ook niet. Godzijdank, want ik vond hem spuuglelijk en hij mij geloof ik ook.
Ook in medisch centrum Gent (of hoe het ziekenhuis ook heet) heb ik gewerkt.
Terug naar Bruxelles. Daar was ik een halve dag op het Erasme en had ik een middag vrij. Omdat het begonnen was te sneeuwen, ben ik in plaats van de stad, een bibliotheek ingetrokken. De nationale bibliotheek was dat. Daar werd ik lid voor één dag. Van het boek, het Kristalpaleis van Peter Sloterdijk, dat ik er herlas, heb ik weinig meegekregen; ik had met name oog voor al het Belgisch Schoon dat er rondliep. Buiten zag ik kleine jongetjes sneeuwballen in elkanders nek smijten en gleed een ouwetje van de stoep, daarbij waarschijnlijk de een of andere heup brekend. Al met al een gemoedelijk schouwspel, het leek de Winterefteling wel.
Op het vliegveld wachtte ik op de vlucht terug naar Berlijn. Daarbij leerde ik een Peruaan uit Ieper en de dochter van een Vlaamse volksvertegenwoordiger in Berlijn kennen. We wachtten en wachtten. Na vier uur vertraging stond er eindelijk een besneeuwd vliegtuig bij onze gate. Een vliegtuig dat niet vliegen zou. De vlucht werd kort voor middernacht gecancelled. “Kak,” dacht ik nog. Maar Rudy zou Rudy niet zijn als hij in zo’n situatie niet enorm veel geluk zou hebben… Dus mocht ik bij dat meisje overnachten en reed ik ’s ochtends lekker met de ICE naar mijn geweldige stadje. Daar vond ik Leni die me omhelsde alsof me nooit meer los zou laten. Daarna volgden vier fijne dagen in Berlijn. Het mooiste begin van de kerstvakantie sinds jaren.
Thans bevind ik mij in Brabant. Zu Hause. Voor het kerstfeest. Waar ik langzaam toch veel zin in heb gekregen.. ik wens u allen een droomfeest!!
om 12:57
Genoeg verhalen weer voor aan de dis, als het nodig mocht zijn! Van hier ook vele goede wensen uwer richting uit!
om 13:50
Spannend hoor. Die twee psychologes konden het natuurlijk niet laten experimenten op jou te doen…
om 14:01
Ik houd niet van kleine jongetjes die sneeuwballen in mekaars nekken duwen. Nu ja, vermits ‘t de hunne zijn, dan. Maar meestal - als ik voorbijwandel - zien ze dat ik voorbijwandel en ze zien niet mij, maar ‘n slachtoffer. Ik gedraag me tenminste zo. Maar m’n opgestoken kraag, gebogen houding en schichtige tred vermogen niet dat ze me met rust laten en mededogen hebben met die oude man, integendeel: ze klonteren hun ballen samen tot stevige ijstorpedo’s en bekogelen me tot ik d’r bij neerval en smachtend naar adem om genade smeek.
Vind je mij ‘n watje, eigenlijk?
om 14:53
“…ik had met name oog voor al het Belgisch Schoon dat er rondliep. Buiten zag ik kleine jongetjes…”
Ik heb de betreffende autoriteiten hiervan
op de hoogte gesteld, Kaals.
Verder wens ik je fijne feestdagen in Brabant.
Waar dát dan ook moge liggen.
om 15:59
Mooi.
Een hedendaagse versie van driving home for Christmas.
om 19:24
@pepper: driving home, and then driving home again ja. Het kerstontbijt in Berlijn was al sprookjesachtig (we hadden zelfs pizza) en morgen krijg ik hier weer een feestdis
Ik voel mij gezegend.. (en mis Leni een beetje)
@Iben: juist: zonder mij geen experimenten. Had ik al gezegd dat ik mij gezegend voel?
@René: nee, wel een beetje lang van stof. Maar dat geeft niet schat.
@Frankkk-k-k(k): Dank je. Al geloof ik dat dat met die kleine jongetjes in België niet echt problematisch zal worden. Toch bedankt. Brabant is een streek in de Duitse deelstaat Nederland. Volg de inteeltgezichten en de varkenslucht.
om 19:26
@Novy: dank je.. ik haal echter dingen door elkaar. Zie dat ik bij pepper.. en. Naja.. het is kerstavond. Mijn hoofd loopt om. Worstenbrood en koffie.
Een knuffel voor u allen, u lieven!
om 22:25
Als ik niet al eens een foto van je gezien zou hebben,
zou ik denken dat je een onweerstaanbare sexy man bent.
Met al die gespreide bee…bedjes waar je toch steeds in terechtkomt.
Desalniettemin, mein lieber..liebe..liebes..Rudy,
ik wens jou ook een heel fijn droomfeest.
Groeten.
om 22:54
Liefje, je klinkt als de All you need is love kerstspecial.
En die haat ik. Maar jou niet hoor.
Geniet van het feest met ballen!
om 16:03
@susy: owja.. een foto van een devote Rudy, contemplerend op een kerkbankje in de klooster.. nee dan denk ik ook niet aan gespreide… worstenbroodjes.
@quirk: what’s up? Ik haat jou ook niet. In Berlijn neem ik je uit eten. Ondecadent voedsel dat wordt opgediend in een servetje in plaats van in een porseleinen emmer. Bereid je voor op een Candelight Döner.
Have fun!
om 15:50
Candlelight Döner…..[erg leuk]