Langzaam is het winter aan het worden in Berlijn. De gezichten der mensen worden fletser en in het straatbeeld zal een grauwe novemberschaduw traag, doch zonder mededogen het bonte herfstboeket bedelven. In de regenplassen komen wolkenflarden voorbij gegleden. Het zijn de donkere spiegels der binnenstad.

Naast de geldautomaat van de Sparkasse in de Warschauer Straße ligt onder oude smutzige dekens een zwerver te slapen. Het ruikt er naar een muffe combinatie van urine en natte hond. Hij had het geluk dat niemand hem uit deze ruimte is komen schoppen. Of misschien ligt hij er nog maar net. Wie zal zeggen hoe lang hij huiverend door de straten doolde op zoek naar beschutting voor de kou?

Een jonge moeder wil met haar zoontje de ruimte binnentreden. Bij het venster aangekomen wijst het menneke naar de grijze hoop ellende naast de pinautomaat. Uit de mouw van zijn jas bungelt een veter met een rode want eraan verbonden. De moeder neemt de hand van haar zoontje en loopt verder. De volgende automaat is honderd meter verderop.

Ook ik loop verder. Ik wil zo snel mogelijk naar huis.

Boxhagener Platz is onverlicht. Ik blijf er even staan om in de donkerte te turen. Het duizelt voor mijn ogen. Ik hoor gedempte stemmen schreeuwen en zie er vage gestaltes op me af komen rennen. In paniek probeer ik weg te komen, voel een harde klap en struikel over mijn eigen benen. Als ik wakker word, is mijn kamer een strand geworden waar we als drijfhout der tijd op hetzelfde moment aan zijn komen spoelen. Ik neem jouw hand en we worden vederlicht. De wind neemt ons in zijn handen en blaast ons de leegte in.