Oost, West, thuis best – een schrijven
Lief huisgenootje,
De hele wereld schrijft over wat er twintig jaar geleden in Berlijn gebeurde. Kan jij je nog herinneren wat je twintig jaar geleden deed? Ik niet. Jij was zes en woonde in Karl Marx Stadt. Ik was acht en liep op klompjes over de Westbrabantse klei. Waarschijnlijk zaten we op die bewuste avond met onze ouders op de bank en verveelden ons daarbij.
Of waren je ouders toen al gescheiden? Dat soort dingetjes weet ik allemaal nog niet precies. Maar dat geeft niet, toch? Laten we niet teveel tijd verkwisten met dat soort wetenswaardigsheden en doen waar we goed in zijn: het ledigen van flessen wijn en de keuken benevelen met blauwe sigarettenkwalm.
Of wacht.. daar doe ik ons Zusammensein wellicht toch iets te kort.
Want we bouwden samen al je IKEA meubels in elkaar zonder een handleiding raad te plegen. Die hadden we namelijk niet. We schroefden en hamerden er op los en hier en daar bleven er wat ondefinieerbare onderdeeltjes over. De kommode stond uiteindelijk te scheef en het matras lag veel te hoog of veel te laag… het stond eigenlijk wel goed zo. We hadden lol en voelden ons na de gedane arbeid meer dan voldaan.
Voorzichtig verhuisden de spullen vanuit de kartonnen dozen naar de kasten en de lades en werd jouw kamer beetje bij beetje jouw eigen domein. Je eigen warme nest dat je na een lange werkdag omhelzen zal en waar de plantjes op je vensterbank naar je zullen lachen. Heb ik al gezegd dat het sinds jouw komst zo zoet en prettig geurt in onze woning?
Bij deze..
Wat we twintig jaar geleden deden of waar we ons bevonden, is inmiddels nog niet duidelijk geworden, maar dat doet er ook niet toe. Wat er toe doet, is dat ten gevolge van De Val wij elkaar na twintig jaar gevonden hebben. In ons klein appartementje in de Weichselstraße. Waar we gisteravond op jouw bankje tegen elkaar aan lagen en naar de andere kant van je kamer hebben gestaard. Het was er lekker warm in dat nest van jou en we hebben fijn gekletst. Aan het einde van de avond zei je uit het niets: “Ich hab dich jetzt schon lieb, Rudy.”
En ik ook nu al veel van jou..
Je huisgenootje.
om 15:40
Ik ben diep ontroerd.
Maar.
Is het echt?
En het vriendje dan?
Of is dit jouw romantic mind speeking?!
om 16:02
Wat mooi om te horen. Het is echt ja. Maar volgens mij ben je een beetje in verwarring tussen twee vrouwen. Dat is niet erg, ik ben het af en toe ook een beetje. Deze brief is voor Eleni, mijn nieuwe huisgenootje. En volgens mij bedoel jij Madlen.. oder? Maar niet getreurd: ze hebben allebei een vriendje.
om 19:48
hmm. Schattig. (Ik was gewoon 18 ten tijde van de val. En 3 weken ervoor nog in Berlijn.)
om 19:54
Cool Yvon! Daar ben ik best een beetje jaloers op. Heb laatst ook verhalen gehoord van de oma van een vriendin die als toerist in Oost-Berlijn was. En toen kort na de val en een paar weken terug weer. Ik hou van die Ost-West verhalen. Hoe mijn collega’s, vrienden en bekenden voor het eerst naar de andere kant gingen. Heb daar de afgelopen twee jaar iedere week wel nieuwe verhalen over gehoord. Daar zou je een bundel mee kunnen vullen. Wat is jouw verhaal? Is daar een blogje over??
om 20:28
Dus jij loopt een beetje aan te wrijven tegen twee gebonden vrouwen? Aha aha.
om 20:39
Nu Iben.. daar kan ik je slechts deels gelijk in geven. Leni en ik zijn vooral gelukkig dat we elkaars huisgenootjes zijn. Toch?
om 21:03
Oh ja, twee verhalen door elkaar.
Maar n charmeur ben je wel!
om 21:09
Dat valt wel mee.. ik ben vooral luidruchtig. En veel met pastinaken in de weer. Maar dat is niet wat jij bedoelt, toch?
om 22:22
Geen logje over Berlijn. Er valt ook niet zoveel te vertellen: behalve dat ik 3 keer in Berlijn ben geweest : 3 die keer vóór de val van de muur. Nooit meer daarna. Ik wilde wel, meteen al, maar het kwam er niet van. En nu durf ik niet zo goed meer. Nee, das niet waar, maar het klinkt wel leuk.
om 22:34
@Rudy: Nou, ik weet natuurlijk niet hoe jaloers de vriendjes van het huisgenootje Leni en Madlen zijn aangelegd.
Maar als mijn vriendje ‘vriendschappelijk’ ligt te knuffelen op de bank met een ander, voer ik hem zijn eigen ballen. But maybe that’s just me.
om 22:53
Je moet me jouw fascinatie wat betreft pastinaken toch eens erklaren (kan de puntjes ff niet vineden).
om 10:00
@Novy: gewoon langskomen.. dan wil ik je best meenemen voor een korte trip in het Berlijn van Kaals
.
@Iben: haha, jij bent zo funny, zijn eigen ballen voeren. Het enge is.. dat ik denk dat jij dat werkelijk zou doen. Fack. Ik heb geen zin in mijn eigen ballen.. ow wacht, ik doe ook helemaal niets fout. Opluchting.
@Nicoleke: dat ontstond tijdens een weekend in Utrecht. Quirk kan er je alles over vertellen.
om 11:39
Ik vind lachende plantjes eng.
om 11:41
Zelluf eng!!
om 12:12
Fullez gne.
om 12:13
hahaha.. ja, grappig ben je ook wel af en toe. Ik ga je maar weer eens mailstalken. Privatnachrichten..
om 14:29
Ow.. voor al de germanofielen onder u, het origineel:
Liebe Mitbewohnerin,
Die ganze Welt schreibt über das was vor zwanzig Jahren in Berlin passierte. Kannst du dir noch dran erinnern, was du vor zwanzig Jahren gemacht hast? Ich nicht. Du warst sechs, und wohntest in Karl Marx Stadt. Ich war acht und kletterte auf meinen kleinen Holzschuhen über den Westbrabantischen Hügeln. Wahrscheinlich saßen wir an dem bewussten Abend mit unseren Eltern auf dem Couch, und langweilten uns dabei.
Oder haben deine Eltern sich damals schon geschieden? Solche Sachen weiß ich noch nicht ganz genau, aber das macht nichts, oder? Ich werde es irgendwann alles wissen. Lass uns jetzt nicht zuviel verschwenden mit solchen Wissenwerten, und machen was richtig gut können: das leeren von Flaschen Wein, und das benebeln der Küche mit Zigarettenqualm.
Oder warte… da benachteilige ich unseres Zusammensein vielleicht doch ein bisschen.
Denn wir bauten zusammen schon deine IKEA Möbel ineinander, ohne ein einziges Handbuch nach zu schlagen. Das Handbuch gab’s nämlich gar nicht. Wir schraubten, und hammerten wie nie zuvor und da und dort blieben einige undefinierbare Teilchen übrig. Die Kommode stand schief und die Matraze lag entweder zu hoch oder zu niedrich… es war aber gut so. Wir hatten Spaß, und fühlten uns nach schwerer Arbeit mehr als glücklich.
Langsam zogen sich die Sachen in den kartonnen Kisten zu den Schränkchen und Schublädchen, und wurde dein Zimmer Schritt für Schritt zu deinem eigenen Daheim. Dein eigenes warmes Nest, das dich nach einen langen Arbeitstag umarmen wird, und wo die Pflanzen im Fensterbrett dich zulachen. Hab ich schon gesagt, dass es seit deinem Einzug, so suß und angenehm in unserer Wohnun riecht?
Hiermit..
Was wir vor zwanzig Jahren gemacht haben, oder wo wir rumhingen, ist mitlerweile immer noch nicht klar geworden. Ist aber egal.. Wichtiger ist, dass wir uns dank dem Mauerfall nach zwanzig Jahren gefunden haben. In unserer kleinen WG in der Weichselstraße. Wo wir Montagabend auf deinem Couch gegen einander lagen, und auf die andere Seite des Zimmers schauten. Es war gemütlich warm in deinem Zimmer, und wir haben fein gequatscht. Am Ende des Abends sagtest du auf einmal: “Ich hab dich jetzt schon lieb.”
Un ich dich auch..
Dein Mitbewohner.
om 16:03
Maar het is toch niet echt zo dat alle leuke meisjes al bezet zijn?
om 17:32
Oeoeooeh…wat mooi beschreven deze platonische Romantiek.
Ik zat ergens in de ochtend na de val voor de TV. Ik zal vast een oude joggingbroek aangehad hebben, want die had ik toen heel veel. Misschien die donkergroene. Ik zal een shagje gerold hebben, want ik rookte nog, en er stond vast een beker koffie op tafel. Die zwarte met witte poezen, of de witte, met zwarte poezen. Ik was 20. En op een heel aparte manier erg blij…
om 22:43
@Cisca: nee, maar wel toevallig die meisjes die ik leuk vind
Misschien wel derhalve..?
@pepperfly: dank! En wat een mooi “Wende”-verhaal. Ik heb nog nooit een joggingbroek gedragen.. wel heel veel leggings. En shag rook ik nog steeds.
om 16:49
M’n eerste woordjes – ik aarzel: eerste woordjes moeten doorklinken. Ach wat zou ‘t, dan maar niet.
Ik ken Berlijn alleen van voor Die Wende en verlang er sindsdien alleen maar naar terug. In tegenstelling tot Novy weet ik wel waar ik bang voor ben.
Dat de Siamese tweeling die ik destijds aantrof verdwenen is (vanzelf) en daarmee ook de aantrekkelijke Januskop. Berlijn, de anarchistische, punkerige, smoezelige, grauwe, ondergrondse, mondaine, gouden, klatergouden tegencultuur. Dat dat weg is. ‘t Leven.
Of dat ik ineens burgerlijk blijk te bestaan.
om 17:27
Hoi René. Het is maar net waar je op zit te wachten. Natuurlijk betaat die tegencultuur nog steeds. Die zul je in elke grootstad terugvinden. Maar laat me je updaten: Berlijn, de hedonistische, ravende, kleurrijke, diverse, mondaine, straatarme, demonstrerende, revolterende tegencultuur.
De grote Bösen heten tegenwoordig niet meer Oost en West, Rusland en Amerika, maar G8 en de Klimawandel. Berlijn is alles behalve ingekakt. Het leeft.
Wat betreft de burgerlijkheid. Er is niets, maar dan ook werkelijk niets zo bourgeois als de angst voor de burgerlijkheid. Huisje, boompje, labrador. Ik ben dr bij. Kwestie van de juiste vrouw, de juiste tijd en de juiste medicamenten.
Leuk om te weten dat jij nu ook bij mij leest. Ik zat namelijk al een week of wat op die van jou. Tot gauw.
om 20:57
Ik vind het mooi
om 21:12
De aantrekkelijkheid van gebonden vrouwen…op een stoel, aan het bed, allemaal leuk. En dan Sufjan er gezellig bij zingend.
om 22:53
Hahaha!
Daar komt Sannegligéetje door de bocht!
om 13:03
Alweer heel mooi geschreven/ beschreven.
Dingen uit het leven van Berlijn, uit jouw leven en uit je hart.
Romantisch verhaal met dat kamergenootje en waarom niet?
Ik begrijp bepaalde reacties daaromtrent niet.
Er is niks mis mee met twee vriendinnen te hebben die een vriend hebben.
Moet kunnen.
Ik vond die ene zin (andere ook maar ik kan niet alles overpennen) heel poëtisch.Echt dichterlijk hoe jij het verhuizen omschrijft en ik citeer:
“Je eigen warme nest dat je na een lange werkdag omhelzen zal en waar de plantjes op je vensterbank naar je zullen lachen”
Ja ik heb hier weer leesplezier gehad!
om 17:27
Snaer vriend, ik mis je. Je bent de enige mens hier die Elen ook in levende lijve heeft meegemaakt. Ik vind het mooi.
Hi Sanneke! Sufjan kende ze nog niet. We luisterden samen naar Casimir Pulanski day. Dat vond ze erg mooi. Ik was blij.
Lieve Inge, dank dank voor alweer zo een lieve reactie. Het is leuk dat je er zoveel uit haalt!
om 17:29
Als laatste noot nog op dit bericht, gisteren ontving ik na een Elen-loze dag de volgende woorden op mijn Handy: Ruud mein liebster.. ein Tag ohne dich ist schrecklich. Gute Nacht.
..en goed was de nacht.