Wedding is een ander stadsdeel van Berlijn
De M13 is een tramlijn die van Friedrichshain naar Wedding gaat. Vanaf de Warschauer Straße voelt het een uur tot de halte Seestraße. Wedding ben ik in het verleden slechts tweemaal doorkruist. Eenmaal toen ik naar het vliegveld Tegel ben gefietst. De andere keer kwam ik met Steffen en Sproet terug van een festival ten noorden van Berlijn. Wedding ligt voor mijn gevoel in een andere stad. Toch zal ik de M13 vaker gaan nemen, want Madlen is er vanmiddag heen verhuisd.
Aldus stond ik om een uur of drie voor haar nieuwe woning te wachten.
Tijdens dit oponthoud kwamen enkele gezinnetjes voorbij gelopen. Een moeder die in elke hand vier plastic tasjes vol etenswaren van de Turkse supermarkt naar huis torste. Drie kinderen die hand in hand een vrolijk liedje zongen in een taal die wellicht bekend klonk, maar die ik niet begrijpen kon. In het venster onder Madlens nieuwe woning begon een man met een dikke snor achter een naaimachine de zoom van een broek in te nemen. Op de hoek van de straat werden flinters kalfsvlees van een grote homp geschoren en met knoflooksaus en wat salade tot een heerlijk geurend broodje döner verwerkt.
Na een uur komt een verhuisbusje aangereden. Inmiddels hadden Madlens vrienden me de woning binnengelaten. In de keuken zat een man of zes, zeven aan de Club Mate en werd besproken waar er heute Abend gefeiert wird. De meeste mensen had ik nog nooit ontmoet. Welgetelde kende ik er twee. Toch kwam het me voor alsof we elkaar al jaren kennen. De helft van de Umzugshelfer vocht tegen de naweeën van een avond duchtig stappen. Ook op dat gebied voelde ik mij met hen verbonden.
Om zo snel mogelijk de snuisterijen naar boven te verzetten, werd in het trappenhuis een ketting van helpende handen gemaakt. Binnen een half uur stond alles in de nieuwe woning. Voldaan van de gedane arbeid werd de middag afgesloten met een Tsjechisch biertje. Madlen stelde me aan haar (Nederlandse) vriendje voor. Een ontzettend lieve jongen die meteen begon het parket in de slaapkamer te leggen.
Op het balkon stonden drie mensen een shaggie te draaien en werd overlegd waar er vanavond nog een geile Party is. Ik at een paar pepernoten en vertelde Madlen over mijn nieuwe huisgenootje. Om zes uur namen we afscheid. “Wanneer kom je weer langs? Kunnen we een potje kaarten!”
“Euhmja.. Snel Madlen… heel snel..”
om 22:20
Hm-hm.
En. Aha.
Dus val je op haar vriendje.
Wat nu?
om 22:45
Wat? Nu?
om 23:10
Ja.
Of straks.
om 09:39
Jammer dat haar vriendje ook nog aardig is.
Ik voel nog steeds n shagin de lucht hangen.
Dat wel.
om 09:39
Shag in.
Met spatie dus.
Grmbl.
om 10:49
Aldus de Jomanda van het weblogland.
Ja, het was een correcte gast.
om 17:31
Dus je blijft een beetje in de buurt hangen tot het Nederlandse vriendje de mist ingaat en zij dan jouw schouder nodig heeft…uhuh uhuh…goeie tactiek, Rudylein. Could work.
om 21:16
Haha! Jomanda…
Ik gun je die shag gewoon.
En eigenlijk gun ik je meer dan alleen n shag.
om 17:54
Iben: ja zeg.. en dan als afdankertje of tweede keus de geschiedenisboeken ingaan. Daar ga ik niet wachten.
Nicoleke: shaggie.. nu zie ik het woord zelf ook ineens in dit stukje opduiken. en ik wilde het nog zo kuis houden. Verdomme!
ps. Ik vind dat hele Wedding veeeeeel te ver weg. en die geile party heb ik dus gemist.
om 12:55
Weer een heel boeiend stukje Berlijn geschreven door jouw pen.
Het leven zoals het is voor jou en dat lijkt me spannend en interessant en leuk enz.
En soms ook b(l)oeiend
om 10:21
Ostkreuz, Walpurgisnacht, Görlitzer- en Mauerpark……. op deze julizondagmorgen waarop het hier wel herfst lijkt, neem ik eens de tijd je blog door te spitten. Feest van herkenning. Veel verhalen. Als er nog literaire hoogtepunten tussen zitten die ik niet mag missen, ik hou me aanbevolen. Heb nog lang niet alles gelezen.
Zelf ga elk jaar minstens eens per jaar naar de Berenstad. Waar ik me thuis voel. Net als jij. Wat een unieke stad. Soms schrijf ik er over. Zoals hier: http://lehti-paul.blogspot.com/2011/06/groningen-pritzwalk-berlijn-in-de-nacht.html
Mocht dat Brabantse neefje van je, je op een ijskoude winterdag komen opzoeken en al die speeltuinen in P-berg zijn nog bevroren, ik (ver)ken Berlijn ook een beetje vanaf “kinderhoogte.” Voor kleine kaaltjes is net zo veel te beleven als voor Kaals zelf. Geniet van het samenzijn met je lief.
Ik kom later eens terug.
Lehti