Een glimlach voor de rest der dagen
TINGELINGELING! De huisdeur gaat. Ik laat een wijnglas in de vaat vallen en ren druppend de keuken uit. Terwijl het afwassop langs mijn pols kruipt, neem ik de hoorn van de intercom van de haak: “Hallo, hier ist Madlen,” zegt de meisjesstem aan de andere kant van de lijn. Madlen.. een half uur geleden had ze me opgebeld. “Omdat maandag bijvoorbeeld zo’n dag is waarop er niets te doen is.” Ik wilde net aan de afwas beginnen en over wat daarna zou komen, had ik nog niet nagedacht. Dat hoefde ook niet meer. “Je hebt gelijk.. Kom je hierheen? Gaan we samen niets doen.”
“Kijk, ik heb opa-handen,” zeg ik als ze binnenkomt en ik toon de ribbels in mijn vingers. Dat vond ik als kind geweldig. Nog steeds trouwens.
Achterover steunend op de wasbak kijk ik hoe mijn net-niet huisgenootje plaats neemt in de geimproviseerde zithoek in de keuken. Als ze is geinstalleerd, kijkt ze omhoog en schenkt ze me een glimlach die aanvoelt als een warme kop chocomel na een lange winterwandeling. Een tikkeltje zenuwachtig geworden, grijp ik quasi nonchalant naar een theedoek achter me op het aanrecht.
De theedoek blijkt een banaan te zijn.
Tussen het lachen door, legt ze me geduldig een kaartspel uit. Rommé heet het. Ik luister aandachtig naar de regels van het spel, die mij twintig jaar terug door mijn oma al eens werden uitgelegd. “Ik ken het, ik ken het!” roep ik verheugd en vertel over oma Kaals. Een grote en enorm lieve oma, die aan het einde van haar leven door Alzheimer werd geplaagd en daarom ooit binnen een week Pasen en Kerstmis had gevierd.
Wederom gelach.
Het wordt langzaam stiller in de Weichselstraße en de avond maakt zich klaar om in zijn bed te kruipen. Een jonge Ella Fitzgerald zingt vrolijke deuntjes tot we kort na middernacht afscheid nemen op de gang. Omhelzing, omhelzing.. even staar ik in haar grote ogen en zeg:
“Tschüss Madlen, bis schnellbald.”
Als ze van de trap afloopt, kijkt ze nog een keer om. Een zwaai en een glimlach waar ik de rest van mijn dagen voor zou slijten.
om 14:04
Dit moet het begin zijn van iets moois.
om 14:17
Kwam haar vriendje haar ophalen?
Maar je hebt geluk.
Ik ben in een melodramatisch romantische bui.
Hier. Omdat je zoiets zegt in die laatste zin.
My kingdom for a kiss upon her shoulder
It’s never over,
all my riches for her smiles when I slept so soft against her…
It’s never over…
Jeff Buckley.
Maar een slet blijf je.
om 14:59
Ow Novy als je dat zegt, begin ik te stralen!
Susy, over vriendjes werd wijselijik gezwegen. Dank je voor Zjef
Prachtige muziek! Maar vertel mij eens wat er zo sletterig aan mij is? Dat ik naar een meisje glimlach, of naar haar omhelzen hunker?
om 15:50
Je bent geen slet,
maar dwing me nu godverdomme niet
om dat hier te zeggen!
Je bent gewoon verliefd op de liefde
en het drama dat dat soms met zich meebrengt.
Maar. Dat is het leven leven.
om 16:19
Scherpe analyse. Scherp. Dank voor de rectificatie. Nu mag je weer afzeiken hoor.
om 16:29
Needless to say.
om 16:53
Oh. My. God!
Ik voel een Madlen-shag (niet als ik peuken, roken, sigaretten) aankomen!!!
om 19:09
Wat een heerlijk romantisch stukje. Behalve dan dat de theedoek een banaan bleek te zijn:-)
om 21:22
Nou nou nou Nicoleke, dat is wel een beetje voorbarig. Laat ons eerst nog maar een paar peuken roken
Hoi Door! Ik was ook enigszins verrast.
om 21:56
precies!
(tenzij je natuurlijk strippoker speelt..)
om 02:09
Ik zei het toch. Zij leefden nog lang en gelukkig?
om 08:40
Nou nou nou Rudy, die peuk rook je erna maar!
om 08:55
..jammer dat je met die eerste opmerking de hele romantiek hebt doen verdampen. Roep jij als je in een restaurant een man en een vrouw de zalmcarpaccio ziet aansnijden dan ook: “ZOOOWWW DAT WORDT NEUKEN OFNIEE!?!?”
Van een vrouw verwacht ik dat dan weer niet.
om 13:03
Haha, uh ja?!
Ik roep dat altijd.
Hoezo?
om 13:13
ja bent grappig!
om 19:44
“Kijk ik heb opa-handen” ???Nou, als na zo’n binnenkomer het meiske niet accuut gestrekt gaat en welwillend haar benen voor je opent, dan weet ik het niet meer.
Maar jij bent wel een romanticus, Rudy. Net een wijf.
om 21:22
Naja.. ik had er wellicht bij moeten vertellen dat ik verder poedelnaakt was.
om 22:21
@trudy: dan valt het inderdaad mee dat het opa-HANDEN waren.
om 14:14
ik zie het zo voor me
hoe een avond mooi kan zijn
om 13:49
D
om 14:02
Dat logje heb ik heel graag gelezen omdat het heel wat ingrediënten van het dagelijks leven bevat:
** je herinneringen aan je opa en oma
** de vaat (de dagelijkse huishoudelijke dingen: die je super beschrijft trouwens)
** een leuke avond (met kaarten en verlangens)
** de nacht die valt
En dit alles overgoten met hier en daar zéér leuke humor.
Ook je mooie beeldspraak las ik met volle teugen.
Ik pik er één, neen twee uit: ze zijn zo mooi:
** Als ze is geïnstalleerd, kijkt ze omhoog en schenkt ze me een glimlach die aanvoelt als een warme kop chocomel na een lange winterwandeling.
** Het wordt langzaam stiller in de Weichselstraße en de avond maakt zich klaar om in zijn bed te kruipen. (zo mooi gezegd)
En alweer kreeg dit logje een passende titel (ik heb ook herinneringen aan avonden /momenten die je nooit vergeet en da’s leuk.Ik moet bij die herinneringen ook steeds glimlachen: je vergeet ze nooit: mooie momenten!
om 21:36
Dankjewel lieve Inge!