Sokken drogen met mijn huisgenoot
Het is maandagavond. Voor de wassalon in de Lenbachstraße drupt langs okergele lindebladen wat hemels getraante op de stoep. Mijn huisgenootje Daniël zit naast me op een bankje. Hij steekt een sigaret aan, neemt een diepe hijs en blaast een enorme oktobergrijze wolk de lucht in. In de wassalon blaast een der droogautomaten nog zes minuten onze sokken droog.
We wachten.
Het is een maandagavondritueel geworden. Dat wassen van mij en Daniël. Soms gingen we, om de tijd te doden, bij snackbar de Molen een kroketje eten. Dat vond hij heerlijk. Kwekkeboom kroketten. Maar meestal zaten we op dit bankje en deden we weinig. We kletsten. We lachten. We wachtten. En dat was goed zo.
Zes maanden terug is hij bij ons ingetrokken, omdat hij tijdens de bezichtiging van alle kandidaten simpelweg de leukste was. En dat leuke is tijdens die zes maanden geen beetje minder gaan worden. Alle initiatieven werden door hem enthousiast begroet. En op zijn gezicht was altijd wel een lach te vinden.
Doch heden avond, toen hij fertig van de arbeid op het bed naar mijn gitaarspel lag te luisteren, stonden er tranen in dat gezicht. Want aanstaande donderdagavond vertrekt hij naar München om er met zijn vriendin een Zweiraumwohnung te gaan zoeken. En te gaan werken in een of ander pharmazeutisches Labor. Weg uit Berlijn. Weg uit de stad waar hij het liefst gebleven was, maar waar hij nergens werk vinden kon.
In de wassalon begint de droger te piepen. Daniël staat op en zegt: “Dat was het wel Rudy…” met het hoofd gebogen stapt hij naar binnen, “onze sokken zijn geloof ik droog.”
om 07:54
Ik zie het voor me, twee mannen bij de wasserette. Wat zal hij zijn Berlijnse leven missen daar in München. En zijn maandagavonden met jou, natuurlijk.
En jij? Blijf je je sokken straks wel gewoon wassen?
om 08:29
..en ik hem. Stap ik vanmorgen met een slaperig hoofd onder de douche vandaan, de heerlijkste geuren uit de keuken: koffie, broodjes, eitje.. heeft ie een ontbijtje voor me gemaakt. ZO lief! Ik vrees dat ik sokloos door het leven zal moeten gaan.
om 09:11
Wat een lieve Daniel.
Ik ken een hele irritante.
Maar ben blij dat er ook zulke lieve bestaan.
Anders blijf ik de rest van mijn leven zo bevooroordeeld.
En. Zo’n ontbijtje is lief!
om 09:17
Precies. Zo had ik bij de naam monique altijd een vreemde bijsmaak.. totdat ik een vriendinnetje kreeg dat zo heette. Zo’n naam is ook maar een etiket.
om 09:23
lief en lekker trouwens dat ontbijtje
om 12:01
Het is een slappe troost, maar wat een mooie herinnering zal dit zijn.
om 12:36
Vind het eigenlijk wel een grote troost Emma.. als ik aan Daniel denk en de avonden in de wassalon, begin ik meteen te lachen. Dat is mooi!
om 12:54
Beter een verre vriend
dan natte sokken.
Zeg ik altijd maar.
om 12:56
Haha. Ja. Beter een natte vriend dan een verre sok..
om 15:15
Het wassalon was een soort afscheidsritueel… (zo lees ik het)
Mooi beschreven jullie vriendschap :
jullie band
jullie lach en traan
samen de was doen en intussen een babbel of meer…
Gewoonweg mooi!
Ik hoop dat hij op zijn droge sokken
een leuke baan vindt en een tof huis !
ps. Ik speel ook gitaar: sfeervol he…
om 16:44
Ik haaaaaat afscheid.
Gelukkig/jammer genoeg* word ik er in de loop der jaren steeds beter in.
*Doorstrepen wat niet van toepassing is.
om 20:30
@Naatie: Jammer genoeg.. tenzij je natuurlijk afscheid neemt van een oppascavia die je niet aanstond… dan. Ja dan: gelukkig.
@Inge DeConinck: erg sfeervol ja, wat speelt u zoal?
om 12:08
Ik deed je een Award cadeau. Kom maar kijken op http://www.bloggen.be/lettersoep1965
om 16:56
Oppascavia :’)
om 20:41
Wooooo….wat een juweeltje van een stukje!
(En wie wil er nu wel een bestaan zoals jij het beschrijft inruilen voor een tweekamerwoning en een baantje op een lab? Oew, ik krijg er plaatsvervangend buikpijn van….)
om 23:56
net op tijd op deze blog beland… via de award die je kreeg van Lettersoep… ik kom volgende week Berlijn nog eens onveilig maken, zalige stad… ga hier nog wat komen lezen vooraf!
om 23:56
Ps: tips zijn altijd welkom!
om 12:28
Daniel komt wel weer terug naar Berlijn, daar durf ik al mijn sokken op te wedden!
om 17:15
@Sproet: Haha! jij nog altijd hier? Leuk! Jij bent de enige die hem ook echt kent… het is een schat.
@Louise: dank je!! Ik zal er eens op gaan broeden!
@Pepper: hij kwam vanmorgen vroeg nog even mijn kamer binnen om afscheid te nemen. Op de keukentafel ligt een brief die ik pas na 18h openen mag. Ik ga hem missen!
@Tricky: hoi, hallo en welkom. Ik zal je wat tips mailen. Je email kan ik wel ergens terugvinden, geloof ik.
om 17:16
ow en sproet.. ik HOOP echt dat ie terugkomt ja.. by the way mag ik mijn nieuwe huisgenootje ook Daniel noemen
. Die is ook leuk!
om 21:25
Oh Rudy, wat schrijf je toch beeldend! Ik zie de sfeer van de oktobergrijze wolk echt voor me hoor. Grauw beeld wel. Beetje zwart/wit. Traag gefilmd. In een onwelriekende wasserette. Troosteloze omgeving. Vol van tragiek.
Oh. Heul mooi.
Zo te verfilmen, die teksten van jou.
om 15:13
Leuk Lora! Die ene ex uit Heidelberg maakte ooit een korte film in een wassalon. Toeval..? Nee. Ik geloof ook niet dat het om sokken ging..