Een korte knuffel op een stralende herfstmorgen
In de Niederbarminstraße staart een donkerharig meisje tijdens het lopen naar de grond. Haar schoudertasje drukt ze stevig tegen haar lijf alsof het een kacheltje is dat haar warm moet houden. Als ik wat dichterbij gekomen ben, herken ik wie het is. Henriette heet ze. Het is niet de eerste keer dat ik haar toevallig tegen het lijf fiets. We kennen elkaar nu dik een jaar en wonen praktisch bij elkaar om de hoek. Dan mag je eigenlijk niet meer spreken van een toevalligheid.
Hoe oud ze is, dat weet ik niet precies, maar volgens mij is Henriette achter in de twintig. Een vrouw, die door mij nog altijd een meisje wordt genoemd. Plots besef ik dat de maximum leeftijd om een vrouw nog een meisje te kunnen noemen met elk van mijn verjaardagen ook een jaar omhoog is gegaan.
“Hey hallo, goedemorgen..” roep ik voorzichtig terwijl ik uitgestrekt in de terugtrapremmen ga staan. Henriette schrikt en draait daarbij haar verkleumde gezicht mijn kant op. “Hi Rudy, jou had ik helemaal niet verwacht hier. Dit ligt toch helemaal niet op jouw weg?”
Nee.
De Niederbarmin ligt inderdaad niet op mijn weg, dat heeft ze scherp opgemerkt, maar omdat mijn huisgenoot en ik vaak terzelfdertijd ter arbeid trekken en we des morgens vroeg reeds een hoop willen bespreken, rijd ik nogal eens een blokje om.
Op weg naar de Aroma Lounge vertelt Henriette dat ze naar de dokter toegaat. Omdat ze pijn heeft, maar niet weet waarom, en dat je een briefje van de dokter nodig hebt om thuis te kunnen blijven, een Arbeitsunfähigkeitbescheinung, want anders krijg je bonje met je baas. Daarna hebben we het over de dromerige foto’s die je met de plastic Diana camera kunt maken en vragen we ons af wanneer we onze wederzijdse vrienden weer zullen treffen.
Bij de deur van mijn lievelings koffietentje drücken we elkaar kortstondig. Drie zoenen worden hier alleen door Nederlanders aan elkaar gegeven. Bij de Duitsers zijn het er hooguit twee, maar normaliter blijft het bij een korte knuffel en dan snel weer afstand nemen. Zo gaat dat hier. Daar raak je heel snel aan gewend. En die korte knuffel is een mooi begin van deze stralende herfstmorgen. Tijdens het afscheid lijkt de pijn eventjes vergeten en haar gezicht te zijn ontdooid. “Tschüss Henriette… gute Besserung.”
om 14:36
Neem dit maar aan van een oude vrouw: je kunt een vrouw van elke leeftijd meisje noemen.
om 14:37
Ik zal het onthouden meis!
om 15:58
(maar dan ‘ontdooid’)
om 16:35
Ik word ook graag nog meisje genoemd.
Vrouw is mijn moeder.
Stom eigenlijk, niet?
om 17:02
Ik word graag vrouw genoemd. Maar niet dame.
om 18:02
oww.. Impa, lieve vrouw, ik zag hem zelf over het hoofd die fout.
En Nicoleke, jij bent volgens mij net zo oud als ik.. een meisje dus
om 18:33
Oh ja?
Ok.
En jij? Ben jij n jongen of n man?
om 20:09
Zie je wel. Ik moet in Berlijn gaan wonen.
Ik hou van knuffels.
Maarreh..
Een Arbeitsunfähigkeitbescheinung nodig hebben om niet te hoeven werken??
Wat is dat voor Nazi-staat daar?
om 20:33
Beetje Amewikaans hè, dat drücken.
En wat je daar schrijft:
Plots besef ik dat de maximum leeftijd om een vrouw nog een meisje te kunnen noemen met elk van mijn verjaardagen ook een jaar omhoog is gegaan.
Dat is echt zo ja.
Mijn vader noemt vrouwen van zijn leeftijd ook nog altijd ‘meisje’.
Dat vind ik leuk.
En ik. Ik blijf altijd een meisje. Er zit niet zoveel vrouw in mij.
om 05:56
Rudy, leuke man, ik durf het bijna niet te zeggen maar je bent nog een t vergeten. De t van ontdooid.
om 07:49
@Impa, en heel mijn punt verloren.. jammer jammer. Ick werd ma oof Berlinisch schreiben.
@Quirk: Ja. Wonen. Jij. Hier! en Fui! Met de nazi’s vergelijken dat doe je niet.. zie Godwin’s law.
@Susy: Wat ga jij nou ineens aardig doen? Very Amerikaans… aber du hast recht: in veel opzichten zijn de Duitsers zijn de europese Amerikanen. (Kijk Quirk zo doe je dat
ik had ook kunnen zeggen: de Amerikane zijn de nieuwe nazi’s.. snappie?)
@Nicoleke, ik ben een 28 jarig jongetje. Zonder twijfel.
om 08:41
Inderdaad.
Dan ben je nog een jongetje.
Jongens lopen toch ook altijd wat achter in ontwikkeling tov meisjes?
Hier bedoel ik verder niets mee hè.
om 08:57
Ben ik de enige die drücken een beetje een vies woord vindt?
om 09:48
nee nee.. baardgroei heb ik ook pas op sinds een maand of twee
en drücken.. ach. Ook daar wen je aan Maz. Een beetje vies is het wel. Alsof die Duitsers al niet genoeg een poepfetish hebben. Het is Scheiße en Kacke alom hier.
om 10:09
Haha!
Baardgroei is toch maar een overbodig iets.
Dus is niet erg.
om 10:11
Neeee… ik ben juist pro baarden en nog meer pro snorren. Oei.. dat wordt helemaal niets met die knuffel van ons..
om 11:11
Oh echt?
Nou.
Dan wordt het een afstandelijke Umarmung…
He jammer.
om 11:54
Ja sorry.
Ik had geen beste dag.
Daar word ik altijd vreselijk aardig van.
Het zal niet meer gebeuren.
om 12:48
Pro baarden! Pro baarden! Pro baarden!
om 21:02
Ja.
Sorry.
Maar dat mag als het over je eigen volk gaat hè? Dan mag je zeggen wat je wil. Net als Afro-Amerikanen die elkaar onderling wel niggers mogen noemen.
Is het zelfs een koosnaampje.
Zo is dat ook met mij en nazi’s. Ik ben immers kwart Duits. Jawohl!
O, en dat wonen, ja, daar! Had je dat niet even kunnen zeggen voordat die andere kamer bij je weer bezet was??
Maar wees gerust, het is bijna december.
om 23:21
Yeah Naat!!! Maar wij hebben ooit al.. euhm. Ja. Zonder baard nog.
December ja.. is het goed als ik mijn baard laat staan
om 23:22
En susy.. laat het nie wieder gebeuren!
om 21:32
ik ben geen meisje.
Ook geen vrouw.
Wat blijft over…?
Vraag dat maar aan Tom J.
http://www.youtube.com/watch?v=gvmyTZEqlo8
om 13:14
wat een mooi geschreven stukje
en zo’n korte knuffel
zou veel meer moeten mogen kunnen
ik doe mijn best ervoor!
om 13:52
Lady Lora.
Ank.. ja, bescheiden zijn ze. Die Duitsers.