Afgelopen zondag heb ik Quirk ontmoet. Vanuit Bruxelles treinde ik vrijdagavond via Roosendaal naar Utrecht om een weekend met Sander over pastinaken te filosoferen. “Utrecht…” dacht ik alvorens ik in het vliegtuid naar Bruxelles steeg, “is dat niet de woonplaats van ons aller Quirk?” “Jawohl Herr möchte-gern Deutscher,” antwoorde ik mezelf, “Ein treffen ist jetzt unvermeidlich, schick das Mädel doch eine Email, sie würde sich freuen, und du wahrscheinlich auch!”

Aldus geschiedde..

Nou “freuen” deed ik mij aanvankelijk niet lieve mensen. Na twee dagen hard werken in het Saint-Luc was ik helemaal leeg toen ik op metrostation Alma in de (overigens verkeerde) metro stapte. In Roosendaal overwoog ik kort om uit te stappen om bij mijn ouders op krachten te komen. Maar zelfs voor uitstappen was ik te gaar en zo kwam uiteindeiljk toch in U terecht.

En Utrecht was geweldig!

Wellicht lag het aan Sander. Wellicht aan het ontzettende mooie weer. Of aan de ontspannen “alles kan, niets moet” atmosfeer die ik het hele weekend ervaren heb. Dat was allemaal prachtig. Dus waarom niet die “Vorfreude” om Quirk te ontmoeten? Omdat ik voor zo’n afspraakje altijd ongelooflijk zenuwachtig ben. En zenuwachtig zijn is nergens voor nodig, maar vertel dat mijn gestel.

De zenuwen werden uiteindelijk gemaskeerd met een of twee grapjes mijnerzijds en spoedig volgden een glas (Duitse) wijn, iets wat op een loempia leek en een emmer soep waarbij mijn vermoeden dat de keuken door zwakzinnigen werd gerund, bevestigd werd. Doch ik had het naar mijn zin lieve lezers. Enorm! En soep uit emmers kan nog altijd ontzettend lekker zijn!

Afgelopen zondag heb ik Quirk ontmoet… dat voelde allemaal hartstikke vanzelfsprekend en na enkele biertjes in de Tilt stapte ik bij vriend Sander achter op de bagagedrages. Achter de daken scheen iets meer dan een half maantje. We spraken nog even over de pastinaak en dat die niet de credits ontvangt zoals bijvoorbeeld de raap die wel geniet, en hoe we daar verandering in kunnen brengen. Ik dacht aan Quirk en op mijn snuit daar stond een glimlach… alsof die daar al jaren stond.