Gisteravond koerste ik op mijn Hollandrad naar een deel van Berlijn dat mij grotendeels onbekend is: het Westen. Anderhalf uur duurde het eerdat ik de plaats der bestemming bereikte, het diepste westen. Am Arsch der Welt. Wat bracht mij daar? En waarom riskeerde ik mijn leven in het drukke verkeer van Kreuzberg (langs de U1) en Charlottenburg (langs de U3) en nam ik niet simpelweg de U1 en de U3..? Dan had ik vandaag ook geen spierpijn gehad.

Laten we het een vlaag van bewegingsbegeerte noemen.

Der Westen. Waar Mercedes en cola nog steeds op een voetstuk staan, aldus het Klein Orkest in hun liedje Over de Muur. Enigszins achterhaald die songtekst. Cola en Mercedes vind je inmiddels ook wel in het oosten. Het ene gemixt met wodka, dat wel, en het andere bij voorkeur in de fik gezet.. en die muur is inmiddels een dikke toeristische trekpleisters waar vogels van overal de hele wereld zich breedlachend laten fotograferen op de plek waar men vroeger nog werd neergeknald. Dus ja, enigszins achterhaald die tekst.

In het Westen bezocht ik een lezing van mijn oude huisbazin. De schrijfster die twintig jaar geleden vanuit Roemenië naar Berlijn trok, omdat ze er een Stipendium ontving. Eigenlijk wilde ze naar Parijs. Want Parijs had cultureel aanzien. Daar was het te doen. Het Parijs van haar grote helden Joyce, Hemingway en Gertrude Stein. Ze kwam er echter snel achter dat niet Parijs maar Berlijn de culturele magneet van onze tijd is.

En dat is maar goed ook, want anders had ik twee jaar geleden nooit een kamertje bij haar kunnen huren; was ik nooit verliefd geworden op het meisje dat het woord vergeten is vergeten; had ik nooit zo’n geweldige eerste vier maanden in Berlijn gehad; was ik nooit teruggekomen om hier te blijven; en was ik gisteren ook niet naar het Westen gefietst.

Deshalb, lieve lezers, daarom was ik gisteren in het Westen! Leve de causaliteit!