Vier dagen ben ik reeds bij mijn ouders in de Provence. Het weer is er niet onaardig en die ouwelui zorgen goed voor me. Donderdag hebben we een Ausflug naar het strand gemaakt. Het strand waar ik al 28 jaar kom en waar ik hopelijk ook nog 28 jaar zal komen. De schoonheid zit hem in de herhaling.

Dat ik mij hier zou gaan vervelen, stond op voorhand vast. En vervelen deed ik mij. Doch een aangename verveling zoals ik die als kind tijdens schoolvakanties ook meestal ervaarde.

Zodadelijk wordt mijn neefje gedoopt. Anderhalf is hij nu. Een rare leeftijd om nog een kind te dopen, hoor ik veel mensen om mij heen zeggen. Ik ben van mening dat elke leeftijd een rare leeftijd is om gedoopt te worden, maar als het dan echt gebeuren moet.. zou ik voor anderhalf gaan.

Erover spreken kan hij nog niet. Ten minste niet in een taal die wij verstaan.

Dierengeluiden.. ja dierengeluiden kan hij als de beste. Ik bewonder dat talent. Vooral in de pauw en het kauwtje blinkt hij uit. En ik kan slechts hopen dat hij de dierengeluiden de rest van zijn leven blijft imiteren.. en dat hij er ooit nog wat aan heeft. Of niet natuurlijk. Mij om het even.

Het is op zich een grappige mensenpuppy. Met puppystreken zoals je die van puppy’s zo verwacht. Over een paar uurtjes is hij ook nog katholiek. Dat hij zich daar niet teveel van aan moet trekken en het slechts een gek ideetje van zijn mama is, heb ik hem al ingefluisterd. Echt geinteresseerd keek hij daar niet bij. Mama’s zijn namelijk veel belangrijker dan een rare Duitsche oom met snor.