“Patrick Swayze is vannacht gestorven,” weet mijn huisgenootje mij zojuist te melden. Patrick Swayze. En ik graaf in mijn geheugen om te achterhalen hoe die gladjanus er ook weer uit zag. Minuten lang probeer ik mij een beeld voor de geest te halen. Was hij blond? Droeg hij een bril? Een snor? Een tevergeefs gebagger. De herinnering ligt zo diep in de klei dat de klei allang versteend is. Kleine stenen Patrick Swayze beeldjes.

“Vind je het niet erg dat hij gestorven is?” vraagt ze me.

“Nee.. ik vind het niet erg. Er zullen nog wel wat andere mensen zijn gestorven vannacht en ook daar kan ik mij niet om bekommeren. Mensen sterven nu eenmaal. Er zijn er echter ook die verder leven. Ik bijvoorbeeld. Ik leef al 28 jaar verder. En met succes.”

“Je zag er echter zaterdagmorgen nog uit als de Dood op sloffen,” reageert ze tamelijk ad rem…

Tsja.. daar kan ik weinig tegen beginnen. Ik zag er inderdaad uit alsof ik bereid was mijn eigen graf te betreden. Nog steeds trouwens. Maar ik ontdek geen correlatie tussen mij en wijlen Patrick Swayze.

Een klitzeklein verband tussen Patriek en mij was er wel. Ooit. Toen hij nog leefde. En dan vooral in de periode waarin hij zo ontzettend smerig danste. Want dat konden Patrick en ik. Smerig dansen. Of dreckig tanzen zoals men het hier zou noemen. Daar ben ik echter vrij snel weer mee opgehouden. Het smerig dansen was, zoals voor de meeste kinderen op de kleuterschool, ook voor mij slechts een bevlieging.

Die hele Patrick Swayze en zijn dirty dancing zou me eigenlijk gestolen kunnen worden.

Doch.. gezien het feit dat het grootste deel van mijn lezers een vrouwlijk deel zal zijn, wilde ik zijn overlijden niet zwijgend de rouwberichten in laten gaan.

Heeft u wel een herinnering aan de goede man? Vertel het me dan toch. Wellicht dat ik deze herinneringen ooit nog bundelen zal en ze laat uitgeven door mijn Verlag, Die Bulette und das Biest. Doch reken er niet op.

Vanochtend zag ik een nieuwe pinautomaat bij Boxhagener Platz. Een overwinning voor het kapitalisme. Het wordt nu eindelijk herfst. Ik heb al veel gelezen. Ook de drang om te schrijven komt weer terug. Het overbuurmeisje zwaaide heden morgen nog naar mij toen ik in mijn onderbroek smerig stond te dansen op mijn balkon. Bestaat er dan toch zoiets als hoop?