Aambeien van het lachen hadden ze afgelopen vrijdag. Mijn huisgenootje en enkele vriendinnen die ze voor het avondmaal had uitgenodigd. Linzensoep met groene curry werd er opgedist en ik mocht ter entertainment de rol van nar vertolken. Om mijn huisgenootje te behagen en omdat ik toch niets beters had te doen, nam ik de rol op mij en binnen enkele momenten gierden de meiden van het lachen. WHiiiiieeehahahaahiieeeeehiiiiihieee!!! Op straat staarden de mensen naar het lawaai dat van het balkonterras naar beneden krijste. Alsof er een aantal varkens werden geslacht.

Ik verveelde me en droomde eigenlijk van ergens anders.

Zoals wel vaker op vrijdagavond werd ik gekweld door een licht gevoel van weemoedigheid. Misschien wel omdat de vrijdagavond hier altijd zo ontzettend traag op gang komt. En je dan je tijd verdoet met hunkeringen naar vrouwen die nooit door je begeerd zouden willen worden. Want dat blijven toch de interessantsten. Die onbereikbaren.

Mijn overbuurmeisje is er eentje van…

Zoals jullie wellicht niet is ontgaan, kleefde ik een brief aan haar voordeur. Dat deed ik overigens met een soort van Panini sticker met daarop een voor mij onbekende speler uit de Bundesliga. Die sticker ruilde ik voor het statiegeld van mijn lege fles Budweiser met een jongetje dat toevallig de trap afrende. Het leek me wel een goede deal.

Dat het overbuurmeisje tot het Gremium der Onbereikbaren zou behoren, had ik van te voren eigenlijk al gehoopt. En groot was dan ook mijn blijdschap toen ze op dezelfde avond nog kwam aangefietst en kort daarna innig werd omhelst door een jongeman die onmiskenbaar haar verloofde is.

Ik was een zinloze daad verder in het leven en ik genoot er even intens als bewust van. Doch aambeien van het lachen had ik afgelopen vrijdag niet.