Lief overbuurmeisje,

Je weet waarschijnlijk nog niet wie ik ben. Als de definitie van iemand kennen ten minste betekent dat je elkanders naam spellen kan of dat je weet op wat voor kleur kauwgom ik doordeweeks of in het weekend zo kauw. In die zin ken je me, geloof ik, tot dusver nog niet echt.

Natuurlijk..

Natuurlijk heb ik avond na avond je van je welverdiende nachtrust ontnomen. Met dat gitaargepingel van mij op het balkon. Of met het luide drankgelach tot in de vroege uren. En je zult me daar ooit weleens zitten hebben gezien. Ik was die jongen met die roode haren. En dat dikke Rudi Carell accent.

Ook zal je het vrouwelijk bezoek in de afgelopen maanden wel opgevallen zijn. Mij in ieder geval wel.

Wat ik je echter zeggen wil, lief overbuurmeisje, is dat ik al maanden uit mijn venster staar in de hoop een glimps van je opvangen te kunnen. Een psychisch probleem kun je dat niet noemen. Dat heb ik namelijk gegoogled. Jou ook trouwens. Maar de zoekopdracht “lief blond overbuurmeisje” leverde, ongelukkigerwijs, weinig vangst. Geen eigenlijk, om heel nauwkeurig te zijn.

Dus daarom dacht ik: ik kleef een briefje op je voordeur. In de hoop dat je het lezen zult. Maar of je lezen kan weet ik eigenlijk niet. Dat je ongelooflijk mooi bent. Ja dat. Dat weet ik wel. Mij bevalt vooral je Poolse voorkomen. Wat een Pools voorkomen is, weet ik eigenlijk niet… maar bevallen doet het wel.

Lief overbuurmeisje. Gun mij toch de leegte aan jouw zijde. En kom eens op de koffie. We hebben wellicht geen espressomachine in de WG, maar aanmaakkoffie of een kamillethee schotel ik je met alle liefde der Weichselstrasse voor. Laat me geenszins in eenzaamheid vereenzamen. Want eenzaamheid is schoon, doch meestal erg alleenig.

Ik zie nu al uit naar de stiltes tussen de gesprekken. Je vreemde blik die ik nog vreemder beantwoorden zal. En het quasi-vetrrouwde gevoel der gemoedelijkheid als we des morgens naast eenander wakker worden.

Tot gauw.
Je overbuurjongen.