Heden morgen vroeg, om pakweg een uur of zes, fietste ik een rondje langs de waterkant op het Stralauer schiereiland. Een onstpannen windje dat ontstond door het fietsen, droogde mijn natte haardos terwijl een frisse geur van honingdauw mij wakker kuste. Ik passeerde de waterkant waar ik afgelopen zaterdagmiddag inderhaast (want poedelnaakt) de Spree uit klauterde en een scherpe steen of een kapotte fles bier op de bodem een diepe snee in mijn rechtervoet deed gapen.

De wonde werd in het ziekenhuis vakkundig bestudeerd op afmeting en diepgang. Een vrolijke chirurg desinfecteerde zonder dat het prikte (jeuj!) en stak zijn wijsvinger in mijn voet (aua!) om te kijken of er wellicht iets hards in was komen kruipen. Niets van dat! Ook mijn zenuwen bleken nog intact.

Daar ik des avonds nog op stap wilde, verzocht ik de chirurg die poot van maar eens fatsoenlijk dicht te naaien, waarop het kierend vlees door de goede man dan ook gehecht werd. Ordentlich aldus. “Proost,” wenste de man me nog toen ik het ziekenhuis uit huppelde. “Bedankt meneer!” en ik huppelde verder.. de avond kon niet meer stuk!

Heden morgen ook niet trouwens.

De Spree leek er zo strak en eindloos kalm bij te liggen in de morgenstond. Een paar oude dames schreden langs het water en luisterden als ik naar de weelde van het vroege vogelengezang. Een vredig ochtendtafereel, dacht ik nog, doch niets was minder waar. Zonder dat het mij opgevallen was, was achter mij het hemelblauw door donkere donderwolken opgevuld. Met een gigantische flits werd een enorme regenbui opengeschoten. In plaats van dat ik naar huis snelde, zag ik in dat het wellicht de enige bui in weken zou kunnen zijn. En ik heb intens genoten. In mijn eentje. Van elke druppel die uit de hemel vallen kwam.