Het is de eerste of de tweede week van augustus en even lijkt het erop dat het al herfst begint te worden. Dat ligt geenszins aan de gemoedstoestand van mijn medegrootstedelingen. Die lijken door deze estafette van zomerdagen nog niet verveeld geraakt. Dag in dag uit wordt er tot diep in de nacht telkens dieper in het glaasje gekeken.. nog duidt niets op Langeweile of eentonigheid. De cumulerende vermoeienis die met het gefeest gepaard gaat, schijnt slechts een schamel omen der winterdepressie - onzichtbaar voor de hedonisten onder ons.

Aldus werd er genoten en genieten deed ik mee.

Afgelopen week, echter, leek ik te worden gevat door de eerste ongestadige nukken van het nagetij. Ik struinde langs de oevers van de Rummelsburger Bucht en schopte hier en daar het gekiezelte in het water. Op een bankje in het parkje om de hoek stonden lege flessen wijn. En die waren niet eens van mij. Op weg naar werk begon een lelijk hondje tegen me te blaffen. Zelfs de Poolse statiegeldverzamelaar leek met lege handen op de oever des najaars te zijn gestrand.

Ja lieve mensen. Het was me de zomerdepressie wel.

Maar hey! Dit is Berlijn. Hier word je telkens weer verrast door diversiteit en is langdradigheid niet meer dan een woord met een lettergreep of twee teveel.

En vind je hier niet dan op zijn minst in Dresden, of net daarbuien, waar de rotsformaties van het Saksisch krijtsteengebergte en de groene uiterwaarden van de Elbe het benodigde contrast bieden voor de staal en betonconstructies van de grote stad.

Een verademing. Een diepe zucht van tevredenheid, ik zeg het u. Gelouterd reisde ik zondagavond terug naar huis waar ik bedacht, dat als je de zomerdepressie al verslagen hebt, de winterdepressie er misschien wel helemaal niet komt. En zowaar wanneer zij komt, verheug ik mij op de verveling van een troostend nagetij.