Vom Festival des Lebens, bekommt keiner ein Programm
Op een dreigend-zwarte Julinamiddag
Was voor de jongeman
Die ik een maand geleden leerde kennen
Opeens
Het feest voorbij
Hij was zo oud als ik, geloof ik
En gezond
En vrolijk
En gelukkig
En dan komt eventjes dichtbij
Spoken door mijn hoofd
Akelige klanken
Kotskrampen van het bestaan
Maar het was per slot van rekening
Het weekend van Het Grote Festival
En daar hadden we allemaal
Veel geld voor neergelegd
Zo’n overlijden
Mag de pret niet drukken
Want we moeten door
Toch?
Maakt er iemand
Tegenwoordig
Ooit nog
Tijd voor wat verdriet?
Soms lijkt het wel van niet…
om 08:56
Hè get, dat ook nog. Narigheid Rudy. Sterkte.
om 10:31
Ow. Potdikkie. Da’s niet best. Sterkte ermee, Rudy.
om 14:31
Ja, verdriet, daar ruimen we tijd voor in. Ook in de zomer.
En je krijgt er een cyberknuffel bij voor de schrik.
om 22:27
Damn Rudy, sterkte!
om 09:22
Tsja… dat was een beetje dubbel op het festival. Ik ben vooral geschrokken en was verbaasd vanwege de manier waarop enkele vrienden die hem beter kenden erop reageerden. Alsof ze het niet door keihard te feesten wilden negeren.. ik denk dat voor hun de klap nog wel komt.
Met mij gaat het super hoor, danke danke!
om 12:13
Ik maak tijd voor verdriet omdat verdriet er soms is.
Ik schrijf er ook vaak over (dat lees je dan weer op mijn blog)
om 12:37
Gelukkig maar!