De Oorwurm was de afgelopen dagen te bezoek. Oorwurm en ik kennen elkaar reeds van de middelbare school. Toen was ik nog een klein en naar roodharig jongetje. En hij een hele stoere jongen die van een meisje waar ik ooit verliefd op was die ietwat vreemde bijnaam kreeg.

De Oorwurm.. in het Duits is dat een liedje dat je niet uit je hoofd kunt krijgen.

En terwijl hij alweer terug naar Utrecht boemelt, krijg ik de gesprekken met de man ook niet snel uit mijn hoofd. En dat wil ik ook niet… ik vind het prachtig! Er zijn weinig mensen die me geestelijk voeden, maar de Oorwurm is er eentje van.

Heel anders dan dat andere bezoek. Uit London. Dat sinds donderdag achter me aan slentert. Kent u dat? Dat mensen na een verloop van tijd enorm beginnen te irriteren. Hoe aardig ze ook zijn. Of juist omdat ze zo overdreven aardig zijn? Zo Amerikaans? En maar niet op wil rotten. Als een enorme puist die al een week op je voorhoofd staat te etteren.

Wat de Oorwurm mij dit weekend leerde, is dat je niet altijd tegen iedereen even aardig hoeft te zijn. En ook weleens nee kan zeggen. Of misschien wel moet zeggen. Hij kan dat gewoon.. zonder gewetensbeten. Ik moet het nog een beetje leren.

Als vrolijke afsluiter een Duitsche spreuk die bovenstaand gemekker perfect samenvat:

“Vis en bezoek begint na drie dagen te stinken…”

Tegeltje, iemand?