Afgelopen weekend reisde ik voor de derde keer naar de hoofdstad van de deelstaat Sachsen: het pittoreske Dresden that is. Het stadsdeel Dresden-Neustadt is daar the place to be. Het heeft veel weg van Friedrichshain. Er ademt dezelfde vrijdenkende geest, maar het is er rustiger. Vredig zou ik welhaast zeggen. En haar inwoners zijn toegankelijker en een stukje vriendelijker.

Er weerklinkt gemoedelijkheid door de oude straten van wat ironisch genoeg de Neustadt heet. Vanaf het eerste moment voelde ik mij een welkome gast.. alsof ik een verjaardagsfeest met ouwe bekenden binnenstapte.

Vrijdag begon de Bunte Republik Neustadt. Een festiviteit waar zowat het hele stadsdeel aan deelneemt. Op iedere hoek van de straat stond een bandje te spelen. En tussen de hoeken doorgaans ook. Het was een soort van 1e mei in Kreuzberg, maar dan zonder rellen.

Ik danste, dronk en rookte er meer dan één sigaret met een bepaalde vrouw van een jaar of dertig jaar. En op de weg naar huis bestelden we een granieten grafsteen in een der velen avondwinkels… De granieten grafstenen echter, bleken op die avond uitverkocht. Het mocht de pret niet drukken.

Zondagmorgen was ik compleet tot rust gekomen en waren de beslommeringen van de doordeweeks dag verdwenen als iets anders dat op zich ook vrij makkelijk verdwijnen doet. Ik wist niet meer hoe je het woordje werk of Arbeit spelde en als slagroom op de taart werd mij ontbijt op bed bezorgd. Dat daarbij het hele bed met kruimels brood en zelfgemaakte marmelade werd bemorst, en er nergens een kruimeldief te vinden was, kon niemand deren.

Des avonds viel er op iedere vierkante meter van de Lustgarten een spektakel te beleven en dweepten we, ter afsluiting, met een groep zigeunerpunks door de straten tot de politie tot avondrust sommeerde. Daar konden die Bullen ook niets voor. De sterke hand der wet heeft ook haar plicht.

Het feest was bont en vredig in de nieuwe stad. En bont en vredig is wat het altijd blijven mag.