Het is zaterdagavond rond een uur of elf en buiten drupt de regen op het binnenhof. Mijn nieuwe huisgenoot Daniel en ik hebben zojuist de lekkerste lasagne van de wereld gemaakt. Dampend staan de borden op de keukentafel. Onze gulzigheid wordt bestraft met een verbrande tong, maar dat doet ons er weinig toe. We hebben meer dan twee uur onze ziel in deze lasagne gestopt. En we hebben berenhonger.

Als even later vriendin Nadine binnenstapt, zegt ze dat het al in het trappenhuis onwijs lekker rook, maar de geur in ons appartement werkelijk onovertroffen is. En dat ze haar vegetarisme betreurt. Om haar op te beuren, snijd ik snel een windmolen uit een stuk tofu en garneer dit met enkele blaadjes peterselie. Nadine kan haar geluk niet op.

“Ow Rudy,” zegt het meisken, “een windmolen uit tofu, dat had ik altijd al eens willen hebben. Gekke vlaklander van me. Trouw toch met me..”

Et cetera…

Als het langzaam alweer licht begint te worden, zingt Billie Holliday een intreurig lied en praten we over mijn spontane trip naar Uppsala van afgelopen week, de promotie die ik op mijn werk heb gekregen, bepaalde weersomstandigheden, haar depressie die verdween toen ze haar vriendje leerde kennen en over het verleden dat altijd groter zal worden en de toekomst opslokt alsof het een chocolaatje bij de koffie is.

Als we afscheid nemen, voelen we dat het een bijzondere avond is geweest. Niet dat we iets bijzonders deden. We hebben eenvoudigweg gekletst. Maar is eenvoud niet het bijzonderste wat er bestaat?

En nu staat ze me met haar grote blauwe ogen bij de deur aan te staren terwijl ze haar jas aantrekt. Ow Nadine, je bent me er eentje… Ik kijk naar haar mond, die geschapen lijkt alsof daar alleen mee gezoend mag worden. Doch dat zoenen doet hij heden morgen niet.