Over het Immergut Festival wordt niet gerept. Dat ligt in het verleden. Wat in Neustrelitz gebeurt, blijft in Neustrelitz. Ondanks de droefenis, die mij toen het festival ten einde liep als een kind zonder moeder over de festivalcamping deed sjokken, heb ik mijn goede luim weten te conserveren, hierbij gesterkt door het schier oneindige amusementsaanbod van de mallemolen die Berlijn heet.

Nadat we zondagavond een vermoeide Sproet thuis af hadden gezet onderhielden Steffen en ik ons tijdens de rit naar de Weichselstraße over de schoonheid van het Nederlandse woord knuffel. Dat wat we als kind van onze moeders kregen en we als volwassenen aan onze geliefdes geven. Of aan goede vrienden.

Knuffel.

Eigenlijk is het het prachtigste woord van de Nederlandse taal. Doch, daarvan bewust worden, gebeurde afgelopen zondagavond pas. Het zijn dingen die een jaar geleden aan mijn neus voorbij waren gegaan.

In Berlijn dronken we tot diep in de nacht met onverwacht bezoek op het balkonterras, dat tot mijn nieuwe kamer behoort. Maandag bezocht ik mijn oude huisgenootje en haar vriend, die een prachtige woning in het rustieke Baumschulenweg hebben betrokken. Daar haalden we oude anekdotes aan en, jaja, dronken we alweer een wijntje op het balkonterras.

Des morgens dinsdags was er instant gute Laune vanwege het heerlijke weer en de geur van de plantjes op de balkonrand die mij begroetten toen ik de balkondeuren opensloeg. Des avonds werd de dag afgesloten met een bbq met enkele helden uit NL, vrienden uit Berlijn en dat ene blonde onderbuurmeisje, dat ik tot op heden nog niet had leren kennen. Aan het eind van de avond bleven Steffen en ik over en staarden we tevreden in de uitdovende gloring der kolen.

Ik dacht aan Sproet en aan het woord knuffel. Het prachtigste woord van de Nederlandse taal. Om half twee was de avond om. Steffen en ik brachten de rotzooi naar boven, keken elkaar bij het afscheid aan en wisten dat alles goed zat. We omhelsden elkaar en zeiden tegelijkertijd:

Wat mooi!

Een knuffel…