Een geschenk der tweezaamheid
Het is zondagmiddag en ik lig langgestrekt te staren naar het fonkelende zonlicht in het gekabbel van de Spree. Vanaf woensdagavond heb ik weekend en sindsdien heb ik zoveel moois mee mogen maken dat ik nu aan niets meer denken kan. En dat ik nu aan niets meer denken hoef.
Van woensdag tot vrijdag was ik in Dresden waar ik genoot van de toegankelijkheid der mensen en het wederzien met mijn oude huisgenoot. In de achtertuin hield het stromende water van een klein riviertje enkele flesjes Tsjechisch bier op temperatuur en gloeiden de gezichten van onze vrienden door het dansend kampvuur in ons midden. Op een stok uit de tuin hadden we drie worsten gespiest waaruit het vet knisperend in het kampvuur drupte. Het kunnen bij nader inzien ook wel vier worsten gewezen zijn.
De nacht fluisterde dat alles prima was. Alle vrienden waren aan het te lachen. En zagen er zo mooi en heel tevreden uit.
Terug in Berlijn bezochten Sproet, Steffen en ik een wonderschoon concert van Moritz Krämer, was ik met hen op een geweldige demonstratie, ging nog een keer op stap met Sproet en heb zelfs nog een stofzuiger gekocht. Op elke hoek van de straat is er iets te doen hier. Terwijl je helemaal geen verplichtingen hebt. Het is hedonisme pur sang. Dat kan ik niet beschrijven. Berlijn moet je gewoon een keertje zelf hebben beleefd.
En nu is het zondagmiddag en lig ik langgestrekt te genieten van de zon die door Sproets haren schijnt. Het maakt ze nog mooier dan ze eigenlijk al zijn. Ik luister naar muziek die ik nog nooit gehoord heb, maar die me allemaal vertrouwd voorkomt. Het is vreugde in mineur geschreven. Het is treurig en mooi. En grappig en geluk en vrede. Het is genieten op een heerlijk weekend van de eenvoud en het prachtige geschenk der tweezaamheid.
om 07:20
En het mooie van jouw genieten is dat je het zo goed kunt en zo mooi brengt dat ik altijd keihard meegeniet. Dat is echt een geschenk dat je de mensen geeft, jij.
Glinsterend water, dansend vuur, fluisterende nacht, glanzend haar. Van dat geluk dat een beetje zeer doet zonder dat je weet waarom. En daardoor nog mooier is.
om 10:55
Oww.. dat is een van de aardigste reacties die ik ooit heb gekregen. Jeetje! Dankjewel Impa.
om 11:05
“Vreugde in mineur geschreven”…
Kijk, daar wordt mijn schrijvershartje blij van.
om 11:32
Ja, ja, driewerf ja! Tweezaamheid. Wat een prachtig woord. Die wil ik graag een keer van je lenen.
om 12:46
Kleine update met een foto van Sproet die ik vanmorgen in mijn mailbox vond en die meer zegt dan de hele blog bij elkaar.
om 14:18
Ah, wat een zalige foto!!
Maar de blog kan hij niet vervangen hoor. Beelden doen veel, maar woorden ook.
om 20:29
Impa slaat de spijker op zijn kop, ben het helemaal met haar eens!
Plaatsvervangend genieten.
Da’s weer es wat anders dan plaatsvervangende schaamte.
om 22:08
Oh, heeft iemand een zakdoek voor me? Daar kan mijn oude hartje niet tegen hoor
Mooi geschreven. Heus.
om 12:56
Schattig bijna, dat Duits door je Nederlands.
Bijna. Want het is tenslotte Duits.
‘gewezen zijn.’
Maar het is wel een aardig stukje.
Ondanks het feit dat ik inmiddels wel
vaak moet kokhalzen van al het Kaalsgenot.
om 16:25
Hmmja… laten we dat voor het gemak taalvernieuwing noemen.
En de reacties van jullie allen zijn een zwier aan de opwaartse spiraal… dus morgen een nog kokhalswaardiger stukje Suus