Het is een zonnige zondagmorgen en ik zit met mijn ouders in de trein naar Potsdam. Met elke kilometer die we Berlijn achter ons laten, lijken de teinten der natuur het urbane grauw te overbloemen. In Potsdam ligt het slotpark van Sans Souci weelderig op ons te wachten.

Dat er duizenden anderen toeristen op het idee kwamen dezelfde dagtrip te maken, deert ons niet. Onze wegen splitsen ons reeds bij de ingang van het park, waar we een meanderend zandpad boven de keurig geharkte hoofdlaan verkiezen.

Het zomers sjirpen der krekels wordt afgewisseld door de zalvende suizing van de wind door een lachend kind dat in de verte achter een ballon aanrent.

De lange twijgen aan de wilgen, de kleine blaren aan de struiken, de halmen van het gras en het schijnbaar dode hout… alles lijkt nieuw leven te ademen. Het hele park is als een bloemknop opengebarsten.

Alsof de winter nooit heeft plaatsgevonden.