Aan de rand van de vijver staat een oud vrouwtje eendjes te voeren. In haar linkerhand draagt ze een papieren zak met oude broodkorsten erin. Met haar andere hand gooit ze de korsten voor zich uit. Het valt op dat ze een beetje krom voorover staat gebogen. Alsof de last der tijd door haar rug gedragen wordt.

Wellicht heeft ze ook wel gewoon een kromme rug..

De vrouw heeft een vaal en bleek gezicht en draagt een grijs vest op een oranje afgewassen ribbroek. Daaronder sloffen. Van die ouwe sleffers, zoals ons moeder dat altijd zegt. Als ik wat dichter bij haar in de buurt kom, hoor ik dat ze zachtjes voor zich uit prevelt. Toch is er niemand die haar toehoort. Tenminste, als je de eenden die om de korsten vechten niet meetelt.

Ik vraag mij af hoe lang deze oude vrouw hier al staat. En of ze hier misschien wel vaker komt. Het zou kunnen dat dit haar vaste middagritueel is. Dat ze van alle bekenden het oude brood verzamelt en het elke middag naar de eendjes brengt. Misschien voelt ze zich eenzaam en heeft ze ooit haar man verloren. En vond haar man die eenden wel toffe dieren. En komt ze om die reden telkens weer terug naar deze vijver.

Terwijl ze eenden eigenlijk maar rare snaters vindt.

Als ik naast haar ben gekomen, stopt ze met prevelen en staart haar vochtige blik naar mijn persoon.

“Ze zijn zo lief hè..” zegt ze.

Ik weet niet hoe dat ik daarop reageren kan. En voel dat mijn wangen lanzaam rood aanlopen. Het liefste zou ik mijn arm om haar heen slaan. En zeggen dat alles goed is. Dat alleen de twijfel blijft. Maar dat verder echt echt alles goed is…. Maar ik kan het niet.

De twijfel blijft.

“Ja ik vind ze ook heel lief,” zeg ik.

En als ik verder wandel, bedenk ik mij dat eenden helemaal geen rare snaters zijn. En de oude vrouwtjes die hen voeren al helemaal niet. Alles lijkt te kloppen. Op de achtergrond hoor ik het oude vrouwtje voor haar uit ruisen. Verder hoor ik niets. Enkele seconden later is ook het ruisen uitgedoofd.