Het is half vier en ik kuier in de donkerte naar huis. Het is koud, maar ik heb het warmer dan verwacht. In het Noordkiez van Friedrichshain is het altijd stiller dan bij ons in het zuiden. Daar schallen door haast elke straat wel kroeggeluiden of een tram. Hier hoor ik nog niet een vroege vogel piepen.

Het is het blauwe uur.

Doch eenzaamheid en stilte duren zelden lang. Want in de verte komt een lange gestalte aangelopen. Volledig in het zwart gekleed met op zijn hoofd zo’n vreemd frans mutsje. Als hij dichterbij komt, zie ik het gezicht van de gestalte. Lijkbleek. Op het moment dat ik voorbij wil lopen, stopt hij voor mijn neus, steekt zijn hand in zijn jaszak en aarzelt even….

Mijn hart schiet naar de keel.

Dan tovert de donkere gestalte met een uiterst gracieuze beweging, daarbij breed glimlachend, helemaal niets uit die jaszak van hem en stokstijf houdt hij dat helemaal niets pal voor mijn gezicht. “TADAAAA!!” lijkt hij te denken, “VOOR JIJ!”

Helemaal door het dolle vanwege dit geschenk spring ik met de armen hooggestrekt de lucht in en neem het in ontvangst. Ik geef hem voorzichtig een pets tegen zijn achterhoofd en met een vette knipoog salueer ik de zwijgzame gestalte.

Ik kuier grijnzend richting thuis.

Een pantomimespeler. Midden in de Berlijnse nacht. Wie had daar ooit van durven dromen. Ik kan mijn geluk niet op en als ik thuis in bed beland, denk ik terug aan een haast volmaakte avond. Waarop ik uren op een sofa niets deed en best veel heb gezwegen. Terwijl ik je het liefste wilde zeggen dat sinds de dag dat jij hier woont deze toch al wonderlijke stad nog een stukje mooier is geworden…