De adem der stad
Ik loop door een der longen der stad. Een parkje dat erbij ligt alsof het een ogenblik gelee uit een diepe roes ontwaakte. Gewoon een parkje. Een der dozijnen. Echt uniek is het eigenlijk niet… De twijgen aan de bomen hangen triest en roerloos naar benee. Het grasveld ligt erbij alsof het gisternacht nog stevig doorgezopen heeft. Had dit grasveld een nek, dan was die stijf. Had het een hoofd, dan deed dat pijn.
Onder een diepe zonnezucht worden de grijze teinten van de nacht met een groen palet van daglicht overschilderd. De fletsheid vervaagt. De twijgen bewegen. Als middelpunt van alles lijkt het grasveld gelouterd. En gereanimeerd. Het parkje is met ademen weer begonnen. Ik voel mij nuchter en sereen.
om 10:35
Het grasveld ligt erbij alsof het gisternacht nog stevig doorgezopen heeft.
Mooi.
om 12:06
Katerige grasvelden, waar Berlijn toch allemaal in grossiert.
Mussen… die zie je ook veel hier. Hondsbrutale vlerken zijn het!
om 12:35
mooi zeg….
eenvoudig… maar eenvoud siert de mens.. en in dit stukje envoud siert het woord..
zo en nu druk ik mijn kak…
om 19:21
Had het grasveld geheadbangt? Ik krijg visioenen van vroeger. Prachtig beschreven dit beeld. Ik zie het ademen en bewegen.
om 13:45
Eenvoud ja… daar geniet ik van!
Een headbangent grasveld..? ook een prachtige beschrijving