Enkele cadenzen uit Cadiz (2)
Sommigen onder U zullen wellicht in de veronderstelling verkeren dat dit weblog een spiegel is van de dagelijkse en minder dagelijkse beslommeringen van grootstedeling Rudy Kaalsch. Een spuuglelijke spiegel dat wel… maar een spiegel aldus. Niets is minder waar, doch ik respecteer deze gedachte en laat U allen in deze waan.
Vandaar dat ik U thans met alle plezier zal berichten over een der nieuwen futiliteiten mijnes levens. Een hobby. Want na zeventwintig lentes was ik het wandgestaar kotsbeu en ik ben nog nooit opgeschrikt door een krantenkop als “vrouw sterft door hobby” hoewel ik er niet van sta te kijken als er zich daadwerkelijk ooit een vrouw dood geörigamied heeft. Het zou de mensheid sieren. Nee, van een hobby zal ik waarschijnlijk nog niet hene gaan. Van wandgestaar trouwens ook niet.
Aldus trok ik afgelopen donderdag de stoute laarzen aan, bond mijn gitaar op mijn rug en toog naar Kreuzberg alwaar ik door dönerluchten en gesluierde vrouwen welkom werd geheten. Kreuzberg. Het blijft een heerlijk staddeel. Maar daar wilde ik het niet over hebben. Over de eerste flamencoles eigenlijk ook niet, maar ik beloofde een paar regels terug nog iets te schrijven….
… de les werd gegeven door iemand die leek op een mix van Marijke Helwegen en Angela Merkel. En het was ook nog een man. Spanjaard van beroep. Al dat geluk voor één persoon, dacht ik nog toen hij zich aan me voorstelde. En gitaarspelen dat hij kan. Alsof de duivel hem op de hielen zit. Ik geloof dat hij me nog heel veel leren kan en als ik wat verder ben, zal ik eens een filmpje online zetten waarop jullie dan allemaal kunnen reageren met teksten als: “OW WAT GOED ZEG!”, “Mooi man!” of “Weg hoor, latente flikker!”
Honderd groetjes maar weer!
Uw toegenegen volksblogger Rudy Kaalsch.
om 11:34
Wat een lachwekkende nonsens toch weer.
Overigens, mijn oma is dus zo overleden hè.
Doodgeörigamied.
Ik heb het er nog moeilijk mee.
Ze was een ster, een bekendheid.
Zeg maar, de Horst Tappert van Origami.
Nouja, en toen maakte ze eens al origamiënd een koelkast,
en die viel toen op haar
en ze was zelf een klein doorschijnend veertje,
net als ik eigenlijk,
ja, en toen was het over hè.
Het was vreselijk.
Wij, de kleinkinderen, hebben toen een kist voor haar gevouwen.
Dat was wel heel bijzonder.
Ja.
om 11:53
en een lachwekkende nonensreactie… hoe toepasselijk!
ja.
om 20:11
Rudy,
Bedankt voor je reactie op mijn blog!
Wat betreft Elvis’ Duitse voorvaderen: ik was niet lui genoeg om niet op wikipedia te kijken, en ik zie niets van Duitse voorvaderen. Maar Elvis heeft wel in Duitsland in dienstplicht gezeten, volgens wikipedia dan. Als Berliner (Berlijn! Wat gaaf! Ik ga in de zomer naar Berlijn!) wil je dat natuurlijk graag weten, maar mijn antwoord blijft tot dusver uit. Misschien de luiheid overwinnen, de stoute laarzen mét teensokken (probeer ‘t eens, echt waar) aantrekken en zelf het Wereld Wijde Web afspeuren?
Ook nog bedankt voor Fink! Ik kende zijn muziek nog niet, nu wel en ik ben er heel blij mee. ‘If Only’ komt nu uit mijn laptop. Mooooi!
Gegroet, Elvira
om 20:55
Elvira, meisken met de teensokken, ik vind Elvis maar een aansteller. Net als mijn oma. Die vond Elvis ook maar een aansteller. “Wat een aansteller!” zei ze altijd als ze hem op TV zag. En mijn oma tegenspreken, dat doe ik niet.
Desondanks duizendmaal dank voor de gezochte informatie!
Maar Fink dus, die vind je mooi! Dat getuigt van goede smaak. Ik heb hem ook onlangs aanbevolen gekregen en ik zegen de dag dat ik hem zag. Plechtig, mechtig… pfff….. wat een woorden weer. Ik word moe van mezelf. ik geloof dat ik bedrijp ben, want ik ben onzin aan het bazelen. Sei gegrüßt!
om 10:37
Die eerste alinea vind ik het meest interessant.
Deze weblog is dus voornamelijk fictie? Ik kan mijn medeleven en zo voor me houden?
om 10:40
It’s a thin line Emma… a very thin one. Dus die cadenzen komen binnenkort echt… gib mir bitte etwas Zeit zum üben.
Medeleven is natuurlijk altijd welkom… Gewoon de groetjes ook
om 15:27
‘Groetjes’ doe ik bijna nooit. Dan zou het ‘liefs’ worden. Mag dat ook? Of is dat dan weer té?
om 19:19
Ik ben niet lang geleden jarig geworden in Kreuzberg. Er zijn vervelender plekken op aarde om 36 te worden omringd door leuke vrienden en bier. Een memorabel weekend. Ik ben dol op Berlijn.
om 21:16
36… dat wil ik al sinds mijn zevende ook ooit nog worden. En Kreuzberg is inderdaad een verdomd goede plek om dat te vieren!
“Liefs, je lievelingsschrijfster Emma” …ja, daarmee mag je in het najaar je roman wel voor me signeren
om 12:13
Deal
Alleen is het dan nog zomer. Maar da’s een kleinigheid in deze.
om 13:28
zomer, najaar… iran, irak…