“Laten we naar het blindenrestaurant gaan!” opperde ik tussen sigaret 17 en 18 terwijl ik op de sofa dweepzuchtig poogde de immense woonkamer van een blauwe sigarettenkwalm te voorzien, “daar is het aardedonker en word je eten door blinde kelners opgedist. Het eten schijnt er erg goed te zijn en het speelse effect dezer duisternis is dat alle andere zintuigen op scherp staan. Nog beter proeven, nog beter voelen, nog beter ruiken. Wie zou dat niet eens aan den lijve willen ondervinden? ”

“Nouwwww Rudylief…. ik dus…!!

Ik kots al bij de gedachte. Niks tegen blinden hoor, maar ze zien gewoon niet bijster veel. Komt zo’n blinde kelner ergens een vol bord tagliatelle neerplempen, kan je vervolgens een half uur met je vork in de rondte gaan prikken in de hoop het voer richting slokdarm te kunnen verplaatsen. Waarvan de ene helft vermoedelijk je bleke snuit beschildert en de andere helft in je frisgewassen haar belandt….

en ondertussen word je continu geconfronteerd met het gesmak, geslurp, gekauw, gelebber, geslobber, geknars, geslik, gesnuif, gesnotter, geboer en gescheet van al dat gepeupel in het eetlokaal. Mensen, kinders wat een herrie. Jongens, meisjes wat een stank….

dat hele ideetje van jou, met je blindenrestaurant enzo, dat vind ik eng en vies en ongezellig. Je gaat maar lekker in je eentje. Een blindenrestaurant godbeterd! Als je nog een keer iets voor wilt stellen, bespaar jezelf de adem Rudy. Op jouw ludieke plannen zit nog niet de meest verveelde mens te wachten. En nu vort van de sofa af. Je hebt hier lang genoeg rondgehangen. Laten we op mijn veels te kleine bed gaan liggen, halve liter blikken bier leeglurken, een herhaling van Derrick opzetten en naar de televisie schreeuwen tot we hees in slaap vallen!”

Soms zijn er dagen dat ik van geluk niet slapen kan. Gisteravond was er een..