Aan de hemel is geen wolkje te bekennen. Al uren lig ik languit in het Volkspark. Te genieten op een bed van gras. Een zachte bries zorgt voor een fijne rilling als ging jij met je handen door mijn haar. Ik ben kalm en kalm was ik al lang niet meer.

Terwijl ik terugdenk aan het geweldige optreden van Fink en de avond die we hadden, vult mijn lichaam zich met energie. Voor enkele momenten hadden we de hemel naar het ondermaanse gehaald. En in de tussentijd lepelden we een grote pan met nasi goreng leeg. Dat het eigenlijk geen echte nasi goreng was, hoeft niemand hier te weten. Ik houd mijn lezers graag in een soort van nasi-goreng-waan.

Graag zou ik willen schrijven dat je me met je blik betoverd hebt en dat als blikken leven konden schenken, ik sindsdien het eeuwig leven heb… maar dat zou wel een beetje overdreven zijn. Het eeuwig leven EN een volle maag met nasi goreng, dat gelooft nog niet de grootste gek.