Goed. Als er hier dan echt geen hol valt te beleven en ik iedere drie kwartier uit pure verveeldheid een rookpauze in moet lasten om de geesteloosheid te temmen dan is het wellicht geen slecht idee wat op papier te zetten. Om de frustratie der ledigheid van mij af te schrijven. En daar ledigheid des duivels oorkussens is, hoef je hier vandaag geen woord gezelligheid te verwachten. Ik was nagenoeg vergeten hoe ongelooflijk saai en stil het hier in deze muffe kantoorvertrekken kan zijn. Vandaag ben ik niet als mijn collega’s die plezier te lijken beleven aan de veertigurige gedachtenverspilling. Boven mijn bureau hangt een wolk van mismoedigheid.

Voor de middag had ik nog mijn handen vol en was er geen vuiltje aan de lucht, maar na de middagpauze heb ik niets dan voor mij uitgestaard en gewacht en gewacht en gewacht. Tot er waarschijnlijk alweer niets zou gebeuren. Mijn aura lekt aan alle kanten, en het is vandaag eens geen roze, doch blauw wat er uit mijn poriën stroomt. Ik staar naar mijn scherm en de tijd zit me provocerend uit te lachen.

Ik maak een einde aan deze ellende, neem mijn hoed van de garderobe, steek een pijp aan en kuier richting huis. Veel liever lig ik daar met mijn gitaar op bed. Zoals ik afgelopen nacht nog deed. In een verwarrende roes van gelukzaligheid. Toen ik een liedje wilde schrijven over twee mensen die elkaar maar raar vinden, doch eveneens een heel klein beetje interessant. Dat alles in een culinaire metafoor gegoten getiteld “Bami op de oneven weken”

“Elke zaterdag hadden ze afgesproken
Bij Oosters restaurant de Ambonees
Want ze waren veel te lui om zelf te koken
En hadden dan zo’n trek in hondenvlees

Bami aten ze op de oneven weken
Of kippenpoten, appelmoes en friet
En daarna telkens om een toetje smeken
Maar dat toetje, dat kregen ze dan niet”