Er zijn dingen die ik op mijn weblog schrijven kan. Zoals over afgelopen zaterdag. Dat ik des middags een broodje ongeboren baby heb gegeten. En met jou daarna het Guggenheim bezocht. Waar er hele grote schilderijen hingen, maar de koffie die we daarna dronken mij waarschijnlijk honderd keer meer troost en vreugde schonk dan al die hele grote schilderijen bij elkaar. En dat we tijdens ons geouwehoer op die bank in dat cafeetje ongeneerd de benen op de stoelen voor ons legden.

En dat er poep onder je schoenen zat.

Toch zijn er dingen die ik op mijn blog niet schrijven kan. Of waar ik simpelweg geen woord voor heb. Zoals over afgelopen zaterdag. Dat je in de luwte voor het ochtendgloren me “slaap lekker” wenste en ik in bed gaan liggen ben. Waar de hele avond door mijn hoofd voorbij gevlogen kwam, en ik met een brede lach op mijn gezicht, daadwerkelijk lekker in slaap gevallen ben.