Met een tevreden zucht valt de voordeur van de Schapenwei nummer honderdvierentwintig, een eenvoudig hoekhuis,  in het slot. Kostwinner Kaas stijgt uit zijn marineblauwe mantel en werpt deze over een haak van de garderobe. Hij snuit zijn neus in een katoenen zakdoek die daarna trouw in zijn rechterbroekzak verdwijnt.

Als hij de keuken binnentreedt, begroeten hem de walmen van pruttelende braadlappen en andere lekkernijen. Met een ondeugende pets tegen haar achterwerk betrapt hij zijn vrouw bij het bereidden van de avonddis.

“Goedenavond Lief,” spreekt hij tot zijn geliefde, die ooit bijna het mooiste meisje van brugklas was, “wat ruik ik hier voor lekkers?” “Och het is niets,” antwoordt ze terwijl ze een pan aardappels afgiet. Dampend kookwater stijgt op uit de gootsteen als een wolk van warme asem op een wintermorgen om vervolgens als een sluier van miniscule condensdruppels op de wangen van het keukenvenster neer te slaan.

“Jongens! Vader is thuis!” roept de vrouw, die haar lange haren sierlijk opgestoken op haar hoofd draagt, richting woonkamer. Juichend komen zoon Telg en dochter Spruit de keuken ingerend: “Papaaa!”

Een glimlach verschijnt op ‘s mans noeste arbeidersgelaat. “Dag jongen, dag lieverd,” zegt hij en hij neemt de kleine jongen, die een matrozenpakje draagt in zijn rechter-, en het kleine meisje, in roze ballerinapakje, in zijn linkerarm en geeft hen een warme knuffel.

In een conifeer in de achtertuin zit een kauwtje dat het avondritueel tevreden gade slaat en nog eens krast alvorens een kille nacht over de Schapenwei neer zal dalen. De jonge moeder verdeelt de spijzen over de borden op de grenen keukentafel. Weinig weten zij van wat te komen staat. Ze schuiven hun stoelen naar de tafel en tasten zwijgend toe.