Gloomy tuesday

Gedachten dolen door mijn hoofd. Wat heb ik de afgelopen dagen allemaal beleefd? Gevlogen, wakker geworden, gevlogen, wakker geworden, ellendig leven. Om maar wat van Kafka te verdraaien. Een paar uur vooruit, een paar uur achteruit, andere stad, andere rotzooi, andere stank van andere mensen. Elke keer dat ik in een vliegtuig in slaap tuimelde, hoopte ik in mijn eigen bed te ontwaken om te beseffen dat het allemaal maar een slechte droom was.

Want in het ware leven kan ik niet in mijn bed liggen stinken en op een knopje drukken zodat ze me vreten komen brengen. Of om elke vijf meter te overbruggen een taxi nemen. Hier neem je gewoon de fiets of ga je lopen als je ergens naartoe wil. Bij het avondeten heb ik de keus uit hutspot, jus en een gehaktbal in plaats van tachtig nasi goreng varianten. De badkamer is niet klinisch schoon, maar bedekt met een tapijt van haren van mijn huisgenootjes. En als je hier je goude Mastercard laat zien, dan word je uitgelachen. In plaats van vriendelijk bedankt.

Gezegend ja, zo voel ik mij, om eindelijk een keer iets van de wereld te mogen zien. En het in geuren en kleuren verder te mogen vertellen. Dat de mensen in het Oosten gaten in de vloer boren en dat een plee noemen, alwaar ze de kakresten met hun linkerhand uit hun hol schrapen. Waar de mensen op straat leven of thuis uit omgevallen asbestplaten bestaat. De gangen in het ziekenhuis volzitten met mensen die door de arts iets voorgeschreven krijgen, wat ze nooit kunnen betalen. En dan was dit alles nog de welgestelde zijde. Waar de meeste mensen monter en vrolijk waren. Ze keken alleen een beetje vreemd toen ik voorbij gelopen kwam. Terecht. In hun positie had ik ook op mij gekotst.

Op deze dinsdagmorgen doolt er niets dan drek door mijn gedachten. Es tut mir leid. Laat me maar mekkeren hier. In dit virtuele universum is het wel vaker donker. Na twee dagen vreugdevolle verhalen te hebben verteld, wilde ik nu eindelijk eens wat gal spuwen. Jammer dat jij de werkelijkheid nog niet heb gehoord. Dat komt nog wel. Ik heb alles voor je opgeschreven. In een reisboek in mijn hoofd.

5 reacties op “Gloomy tuesday”

  1. frank zegt:

    “Dat de mensen in het Oosten gaten in de vloer boren en dat een plee noemen, alwaar ze de kakresten met hun linkerhand uit hun hol schrapen.”

    Nu. Dat zal men ook niet zo snel aantreffen in een reisbrochure.

    Maar ik ben er geweest (India) en ik ga er naartoe (Vietnam) dus ik ben bekend met het schraapfenomeen.

  2. rudy kaals zegt:

    Haha! Naja, ik ben er dan ook niet op vakantie geweest. En ik moet eerlijk zeggen dat ik bij thuiskomst twijfelde aan de hygiene van onze techniek. Die Gooks zijn zo gek nog niet!

    Wat ga je in Vietnam doen? Twee collega’s van me maakten er een fietsvakantie, maar waren niet zo te spreken over de luchtkwaliteit daaro.

  3. rudy kaals zegt:

    Verder wel een vet land hoor… ik wil je voorvreugde natuurlijk niet bederven!

  4. Frank zegt:

    Ik ga er lesgeven aan weeskinderen.

    *Rudy, zie ik daar tranen, in je gelaat?*

    Vet? Laten we hopen van niet.
    Ik eet geen hond en naar de sportschool
    kan ik er ook niet.

    Ik til er gewoon achtmaal daags een kansarm kind in de lucht.
    Goed voor zowel schouders als triceps.

  5. rudy kaals zegt:

    Weeskinderen, nobel!

    Ik zal je blog eens gaan lezen vrind. Ik loop achter! Eens kijken wat voor ontroerende posts en nog ontroerendere reacties er nu weer op staan.

Reageer hier