Het is zeven uur ‘s morgens. Friedrichshain ligt nog op bed. Het zal enkele uren duren voordat hier weer verkaterd volk door de straten struint. Op weg naar vlooienmarkt, Milchkaffee of Früstucksbuffet. Mijn huisgenootje is nog wakker. Die heeft twee dagen doorgefeest. Ze moet geloof ik werken, maar heeft geen idee van voor of achter. Ik voel me soortgelijk. Het is zeven uur ‘s morgens. Of acht. Ik ben mijn gevoel voor tijd een beetje kwijtgeraakt.

Wat doet het er eigenlijk toe?

Gisteravond struinde ze verstraald van party naar party. Fles Sekt in de ene hand. Peuk in de andere. Schaamteloos bezopen. Hartstochtig haar verjaardag vierend en haar gevoel voor tijd een beetje kwijtgeraakt. Dat ze vandaag moest werken, kon haar op dat moment weinig schelen. Ik weet hoe het er aan toe gaat. En het doet er helemaal niets toe.

Dit is Berlijn. Hoofdstad der Hedonisten. Een vrolijk samenzijn van bonte vreugde, vriendschap en vrijheid. Hier kan je onbekommerd je eigen ding doen. Zorgen zijn verleden tijd. Wat er morgen op ons te wachten staat? Nog meer genot en levensvreugde. Een leven in luilekkerland.

In India was alles anders. De afgelopen week zijn mijn ogen een stukje verder open gegaan. Je had gelijk toen je schreef dat ik na mijn reis extra blij zou zijn met wat ik hier heb. Op het moment dat ik het las, deed het hoge cliche-gehalte van deze uitspraak mijn mondhoeken krullen, maar het is waar: ik ben inderdaad extra blij hier te zijn. Ik ben weer thuis. Maar waar ben jij?