Starend uit het grote venster van mijn hotelkamer op de elfde verdieping in hartje Singapore, word ik een broeierig gevecht van donkere regenwolken gewaar. Evenals de taxi’s tijdens de avondspits; de mensen in de zorgwekkend volle shopping malls en de hippe twennies op de dansvloer van club Zouk, lijken ook deze wolken te moeten worstelen voor iedere vierkante meter van hun bestaan.

Dat hierbij bijzonder weinig wrijving ontstaat, spreekt voor het singaporese volk. Het lijkt alsof alleen het klimaat gevoelig is voor de hoge druk die gepaard gaat met de strijd om Lebensraum. Men is vreedzaam en lijkt plezier te hebben.

De zachtaardige vriendelijkheid en ongehuichelde gastvrijheid der mensen hier is de gangmaker van mijn goede humeur. Ondanks jetlag en intensieve werkdagen grossier ik in energie.

Toen ik zojuist je email las, bedacht ik me, dat ik deze ervaring zo graag met je zou willen delen. De schoonheid van de tropische natuur. De goedheid van de mensen. Het ademen van de stad. Ik ben alles behalve eenzaam hier, maar toch… du fehlst mir.